Η παιδεία της καθημερινότητας! (Φ. 2001)

Τα πρώτα μαθήματα για την ουσιαστική παιδεία των σύγχρονων μαθητών 

γράφει η Εύη Κοκκίνου*

 

Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, χιλιάδες παιδιά ξεκινούν για πρώτη φορά τη σχολική τους διαδρομή ή επιστρέφουν στις αίθουσες διδασκαλίας για να μάθουν γλώσσα, μαθηματικά, ιστορία και επιστήμες.

Στη σύγχρονη εποχή, όπου σχεδόν τα πάντα περιστρέφονται γύρω από την τεχνολογία, την τεχνητή νοημοσύνη και τα νέα πρότυπα ψυχαγωγίας, ορισμένα μαθήματα που παλαιότερα θεωρούνταν αυτονόητα έχουν σχεδόν λησμονηθεί. Μαθήματα που συχνά δεν βρίσκουν θέση στα σχολικά βιβλία, παρότι επηρεάζουν καθοριστικά την ποιότητα της ζωής μας. Έχουμε ξαναμιλήσει από αυτή τη στήλη για την παιδεία της καθημερινότητας, όμως επανέρχομαι, γιατί τη θεωρώ θεμέλιο μιας υγιούς κοινωνίας.

 

Ο σεβασμός στον εαυτό μας, στην οικογένειά μας, στο σπίτι μας, στον συνάνθρωπό μας, στην πόλη και στο χωριό μας. Η καλλιέργεια της αισθητικής που αναδεικνύει τον πολιτισμό μας. Η καθαριότητα όχι μόνο ως ζήτημα υγιεινής, αλλά και ως πράξη σεβασμού προς την κοινότητα και τον δημόσιο χώρο.

Ας φανταστούμε τον αντίκτυπο που θα είχε στα μικρά παιδιά -ακόμη και σε εκείνα που η ζωή δεν τους χάρισε τα καλύτερα πρότυπα- αν η σχολική χρονιά ξεκινούσε με μαθήματα φροντίδας. Φροντίδας για τον εαυτό τους, για την τάξη τους, για τα θρανία τους, για τον συμμαθητή τους. Φροντίδας για την αυλή του σχολείου, για την πλατεία της γειτονιάς, για τον κήπο και τον δημόσιο χώρο που μοιραζόμαστε όλοι.

 

 

Κάποτε θεωρούσαμε αυτονόητο ότι έχουμε μερίδιο ευθύνης για την τάξη και την καθαριότητα γύρω μας. Σήμερα, αν ένας εμπνευσμένος δάσκαλος ζητήσει από τα παιδιά να μαζέψουν τα σκουπίδια από το προαύλιο του σχολείου, είναι πιθανό να βρεθεί αντιμέτωπος με αντιδράσεις. Το ίδιο συμβαίνει και στις μεγαλύτερες ηλικίες. Πολλοί ενήλικοι έχουν πάψει ακόμη και να φροντίζουν το πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι τους, θεωρώντας ότι η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον Δήμο.

Κι όμως, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν από μικρή ηλικία καλλιεργούσαμε τη νοοτροπία του «προσέχω». Αν τα παιδιά μάθαιναν ότι έχουν και τα ίδια ευθύνη να διατηρούν καθαρό τον χώρο τους, να μην πετούν σκουπίδια, να μην καταστρέφουν ό,τι ανήκει σε όλους, να σέβονται το κοινό αγαθό.

Πόσο διαφορετικές θα ήταν οι πόλεις μας. Και πόσο διαφορετικές μπορούν ακόμη να γίνουν.

Ας αντιληφθούμε ότι ο πολιτισμός δεν εκφράζεται μόνο μέσα από τα βιβλία, το θέατρο, τη μουσική ή τις πολιτιστικές εκδηλώσεις. Εκφράζεται και μέσα από τον σεβασμό στον δημόσιο χώρο. Από τη φροντίδα για ό,τι ανήκει σε όλους. Από τη συνείδηση ότι η πόλη, το χωριό και η γειτονιά μας αποτελούν προέκταση του ίδιου μας του σπιτιού.

Γι’ αυτό και το σχολείο έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο. Οι εκπαιδευτικοί, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, μπορούν να καλλιεργήσουν στα παιδιά την αγάπη για την τάξη, την αυλή και το σχολικό περιβάλλον, αλλά και για τον τόπο τους. Μικρές δράσεις καθαρισμού, φροντίδας λουλουδιών ή υιοθέτησης ενός δημόσιου χώρου διδάσκουν αξίες που συνοδεύουν τον άνθρωπο σε όλη του τη ζωή.

Αν θέλουμε πιο όμορφες πόλεις και πιο ανθρώπινες γειτονιές, πρέπει να θυμηθούμε ότι η καθαριότητα δεν είναι μόνο υποχρέωση των δήμων. Είναι υπόθεση όλων μας. Και η πραγματική παιδεία αρχίζει όταν μαθαίνουμε να σεβόμαστε όχι μόνο το δικό μας, αλλά και το κοινό.

Ο πολιτισμός δεν κρίνεται μόνο από όσα γνωρίζουμε, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο ζούμε καθημερινά. Από την ευγένεια, τους τρόπους και τις πράξεις μας.

 

 * Εύη Κοκκίνου

Δικηγόρος - Διαμεσολαβήτρια
Msc Διοίκηση Τουρ/κών
Επιχειρήσεων
Απ. Παύλου 40, Κόρινθος
τηλ. 27410 84568
6944964225
email: ekokklaw@otenet.gr,
https:/evikokkinoulaw.gr