Η γλώσσα των φυτών (Φ. 1954)

 

Του Περικλή Καπνιστή*

   Μεσημέρι Κυριακής. Υπέροχη φθινοπωρινή μέρα με καλοκαιριάτικη διάθεση. Η εξοχική ταβέρνα ασφυκτικά γεμάτη, χαρίζει στους τυχερούς επισκέπτες την γαστρονομική απόλαυση της καταπληκτικής κουζίνας της και τη μαγεία του απέραντου πράσινου γύρω της. Την όλη υπέροχη εικόνα, συμπληρώνει η πολύχρωμη πανδαισία των λουλουδιών της Κας Χριστίνας  γύρω από τον γερο-πλάτανο, όπου πετούνιες, ντάλιες, καλένδουλες, ορτανσίες κ.ά. συναγωνίζονται με τις εκπληκτικές φορεσιές τους για τον εντυπωσιασμό του επισκέπτη, ενώ οι καταπράσινες φιγούρες των μυρωδάτων βασιλικών που τις πλαισιώνουν, θαρρείς προκαλούν για το άγγιγμά τους που θα απελευθερώσει το ομολογουμένως μεθυστικό τους άρωμα.

   Απορροφημένος απ’ αυτή την εξωτική εικόνα που έχει μαγνητίσει το βλέμμα μου, αντιλαμβάνομαι την παρουσία δύο παιδιών (αγόρι και κορίτσι) ,ηλικίας περίπου πέντε ετών, να πλησιάζουν τα λουλούδια, να τα κοιτάζουν με θαυμασμό και ξαφνικά το αγόρι με μια αστραπιαία κίνηση να κόβει ένα και να τρέχει να το προσφέρει στη μητέρα του. Εκείνη το δέχεται ενθουσιασμένη, το αγκαλιάζει και το φιλά ευχαριστώντας το για την υπέροχη χειρονομία του, χωρίς μια τυπική έστω παρατήρηση για την κοπή του ξένου άνθους (π.χ. αν ο καθένας από  τόσους που περνούν, κόψουν από ένα τί θα μείνει;).

   Σε λίγο το μικρό αγόρι χαρούμενο για την αποδοχή αυτής της πράξης του, πλησιάζει τον ανθότοπο με τις γλάστρες και ετοιμάζεται να επαναλάβει το προηγούμενο εγχείρημά του. Και τότε με βλέπει ξαφνικά δίπλα του, με το χέρι μου να εμποδίζει το κόψιμο ενός ακόμα λουλουδιού. Φοβισμένο και έτοιμο να βάλει τα κλάματα, συνέρχεται καθώς το άλλο μου χέρι χαϊδεύει στοργικά το κεφαλάκι του , ενώ αρχίζω να του μιλώ με ήρεμη φωνή και γαλήνια έκφραση προσώπου,για το τι συμβαίνει. Το παροτρύνω ν’ ακούσει το κλάμα της μάνας πετούνιας που έχασε ένα από τα όμορφα παιδιά της, να το παρακαλεί τώρα να μη της αφαιρέσει άλλο, γιατί ο πόνος της θα είναι ακόμα μεγαλύτερος. Κι ενώ εκείνο σαστισμένο κοιτάζει μια  τη γλάστρα και μια εμένα, περνώ αμέσως στο τελευταίο και πιο αφοπλιστικό όπλο της παράστασής μου. Να…να του λέω, κοίτα τώρα τη μαμά πετούνια πώς χαμογελάει ευτυχισμένη που δε θα πειράξεις άλλο τα παιδάκια της και πώς  παροτρύνει τα υπόλοιπα άνθη της να κάνουν μια υπόκλιση κουνώντας τα όμορφα κεφαλάκια τους σε σένα; Ο αιφνιδιασμός, η απορία κι ο θαυμασμός για την απρόσμενη προσέγγιση της ζωντανής επικοινωνίας με τα λουλούδια , έκαναν την ανεπαίσθητη κίνηση των μικρών λουλουδιών στο ελαφρύ άγγιγμα του ανέμου, να ζωντανέψει στα αθώα παιδικά του μάτια την ευχαριστήρια υπόκλισή τους , ενώ η καρδούλα του χτυπούσεχαρούμενα τώρα και η εκστασιασμένη ψυχούλα του το οδήγησε αυθόρμητα να μεταφέρει τον διάλογό μας μεγαλόφωνα στη μητέρα του και την παρέα της.

   Την ικανοποίησή μου για την πετυχημένη διαφορετική προσέγγιση της άγνοιας του μικρού, επιβεβαίωσε το διστακτικό πλησίασμα της μητέρας του προς το μέρος μου, για να εκφράσει αρχικά τη συγνώμη της και εν συνεχεία την ευγνωμοσύνη της για το ανιδιοτελές και άκρως παιδαγωγικό - όπως είπε – μάθημα όχι μόνο στον μικρό αλλά και στην ίδια. Και συμπλήρωσε : αλήθεια πόσο πιο εύκολο είναι να αποτρέψουμε ένα παιδί από μια ανεπιθύμητη πράξη με το δικό σας τρόπο, σε σχέση με ένα απαγορευτικό μη, όχι αυτό, είναι κακό αυτό που κάνεις και άλλες παρόμοιες αποτρεπτικές φράσεις ή απειλές που εν τέλει είναι ατελέσφορες.

   Αγαπητοί αναγνώστες η μικρή τούτη εμπειρία, μου έδωσε το κίνητρο να παρουσιάσω σε επόμενο σημείωμά μου με πιο επιστηνονικά τεκμηριωμένη εξήγηση, αυτό που στον τίτλο του σημερινού μου άρθρου αναφέρεται ως «η γλώσσα των φυτών».

                                    Περικλής Καπνιστής