Η μνήμη της Άλωσης θα μας αγκυλώνει πάντα (Φ. 1989)

Αλεξάνδρου Π. Κωστάρα

Ομότιμου Καθηγητή Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης

 

 

Κάθε χρόνο την 29^η Μαΐου έρχεται αυτομάτως στη σκέψη μας η θλιβερή επέτειος της άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τις ορδές του Μωάμεθ του Β΄ του Κατακτητή. Δεν μπορείς να μιλάς για την 29^η  Μαΐου και να σκέφτεσαι πρωτίστως κάτι άλλο. Ο πόνος της Άλωσης γίνεται όμως μεγαλύτερος, όταν οι Νέο-Οθωμανοί απόγονοι των κατακτητών συνεχίζουν να προκαλούν. Κάθε χρόνο βρίσκουν καινούργιους τρόπους, για να προκαλέσουν την Ελλάδα. Φέτος λ.χ. εόρτασαν την Άλωση της Πόλης με προσευχή του γενίτσαρου Προέδρου τους, Ταγίπ Ερντογάν, του επονομαζόμενου Σουλτάνου, στην Αγία Σοφία, την Μητρόπολη της Ορθοδοξίας, την οποία έχουν μετατρέψει εδώ και αρκετά χρόνια με πρωτοβουλία του Σουλτάνου» και με βαρβαρικό τρόπο σε μουσουλμανικό τέμενος! Από την πρώτη στιγμή, που εκδηλώθηκε αυτή η βαρβαρότητα διαμαρτυρηθήκαμε άμεσα με σχεική αρθρογραφία μας επισημαίνοντας ότι η πράξη αυτή είναι σήμερα ασύμβατη με την δικαιο-κρατούμενη εποχή μας. Μπορεί τότε στο μακρυνό 1453 του Μεσαίωνα οι βαρβαρότητες των Οθωμανών στην Πόλη να ήσαν εναρμονισμένες με το πολιτιστικό κλίμα της εποχής, σήμερα όμως είναι εντελώς ασύμβατες με την δικαιοκρατούμενη εποχή μας. Επίσης οι Παπικοί Φράγκοι από τότε μέχρι σήμερα δεν άλλαξαν τακτική έναντι των Ορθοδόξων Χριστιανών του Βυζαντίου. Τότε επρόδωσαν τους Ορθοδόξους αδελφούς τους αφήνοντας να τούς κατασπαράξουν οι οθωμανικοί «λύκοι», επειδή δεν ηθέλησαν να υποταχθούν υπό την Παπική Τιάρα – άλλωστε δυό-μιση περίπου αιώνες πριν εμφανισθούν έξω από τα τείχη του Βυζαντίου οι Οθωμανικοι «λύκοι»,.οι ίδιοι οι Παπικοί Φράγκοι είχαν καταλύσει  την Βυζαντινή Αυτοκρατορία περνώντας τα σχετικά μηνύματα στους μελλοντικούς επίδοξους κατακτητές της, που επισώρευσαν αναρίθμητα δεινά στην Ορθοδοξία και στον Ελληνισμό. Σήμερα πάλι οι Παπικοί Φράγκοι σιωπούν μπροστά στις βαρβαρότητες, που επιδεικνύουν οι Νέο-Οθωμανοί απόγονοι των Κατακτητών της Κωνσταντινούπολης στην Αγία Σοφία. Κριτές και επικριτές των δια παραλείψεως πεπραγμένων τους έναντι της Αγίας Σοφίας δεν είναι αυτή την φορά η χριστιανική δεοντολογία, αλλά οι πολιτιστικές επιταγές της δίκαιο-κρατούμενης εποχής μας.

Δεν επιτρέπεται δηλ. από την μια μεριά να διακηρύσσουμε την προσήλωσή μας στον σεβασμό των ανθωπίνων δικαιωμάτων και από την άλλη μεριά να αφήνουμε τους Νεο-οθωμανούς βαρβάρους του «Σουλτάνου» να εκδηλώνουν την βαρβαρότητά τους στην Αγία Σοφία δια της Μετατροπής αυτής  σε μουσουλμανικό τέμενος επικαλούμενοι το  «δίκαιο της άλωσης»!  Οι βαρβαρότητες του δικαίου της άλωσης ίσχυσαν μέχρι  τότε που ανέτειλε η εποχή του δικαιοκρατούμενου πολιτισμού. Κατά την περίοδο του δικαίου της άλωσης οι άνθρωποι ούτε δικαίωμα  στην ζωή τους είχαν, αφού ο κατακτητής μπορούσε να τούς την αφαιρέσει όποτε ήθελε. Ούτε την ελευθερία της κινήσεως απελάμβαναν, αφού ο κατακτητής μπορούσε να τούς την στερήσει όποτε ο ίδιος έκρινε. Ούτε βεβαιώς ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως διέθεταν, αφού ο κατακτητής μπορούσε να τους απαγορεύσει να λατρεύουν τον Θεό, στον οποίο επίστευαν, συχνά υποχρεώνοντας τους υποδούλους να ασπασθούν τα δικά του πιστεύματα. Είναι γνωστές από την ιστορία άπειρες περιπτώσεις βίαιου εξισλαμισμού πολλών υποδούλων Ελλήνων, οι οποίοι φοβούμενοι για την ζωή τους προσχωρούσαν στην θρησκεία του κατακτητή. Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν μπορούσε ασφαλώς να ομιλήσει κάποιος για προστασία των χώρων λατρείας, στους οποίους οι πιστοί ασκούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.

Όταν λοιπόν με την πάροδο του χρόνου οι λαοί ξεσηκώθηκαν εναντίον των καθεστώτων  αυθαιρεσίας και βαρβαρότητας, εισήλθαμε βαθμιαία στην εποχή του σύγχρονου πολιτισμού, χαρακτηριστικό γνώρισμα του οποίου είναι η δέσμευση αρχόντων και αρχομένων από τους θεσπιζόμενους κάθε φορά νόμους. Μιλάμε με άλλα λόγια για την εποχή του δικαιοκρατούμενου πολιτισμού. Στο πλαίσιο της ισχύος αυτού του πολιτισμού, πέρα από τα ατομικά δικαιώματα (δικαίωμα του συνέρχεσθαι, δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, αρχή της ισότητας των πολιτών ενώπιον του νόμου κλπ.), υπάρχουν και τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία είναι απολύτως απαραβίαστα. Τέτοια δικαιώματα είναι π.χ. το δικαίωμα στην ζωή, στην ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως κ.ά. Τα ανθρώπινα δικαιώματα προστατεύονται σήμερα με διάφορες Διεθνείς Συνθήκες, όπως είναι λ.χ. η Διακήρυξη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών με τα σχετικά Πρωτόκολα αυτής, που την συμπληρώνουν, Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και άλλες συναφείς. Σήμερα μεταξύ των άλλων κρατών συνυπάρχει ανάμεσά μας στην Ευρώπη και η Τουρκία. Έτσι το θέλησαν οι Σύμμαχοι Αγγλο-Γάλλοι και Ιταλοί, οι οποίοι, αντί να απωθήσουν στην Μογγολία, από όπου κατήλθαν στην Ευρώπη, τα απομεινάρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που διαλύθηκε ηττηθείσα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα κράτησαν εδώ, προδίδαντας εμάς τους παραδοσιακούς συμμάχους τους και τροφούς του σύγχρονου πολιτισμού. Με αυτά τα απομεινάρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συγκρότησαν οι Σύμμαχοι το 1923 το Νέο Τουρκικό Κράτος. Η χώρα αυτή έχει το ιδιάζον γνώρισμα ότι ζει στην περιοχή και στην εποχή του Δικαιοκρατούμενου Ευρωπαϊκού Πολιτισμού κουβαλώντας όμως στο πολιτιστικό της γονιδίωμα την νοοτροπία της οθωμανικής βαρβαρότητας, από την οποία δεν θέλησε να απογαλακτισθεί ποτέ! Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί σήμερα η περίπτωση της Αγίας Σοφίας και η άλλη συναφής περίπτωση της Μονής της Χώρας, τις οποίες οι Νέο-Οθωμανοί της σημερινής Τουρκίας μετέτρεψαν σε μουσουλμανικά τεμένη επκαλούμενοι το δικαίωμα της άλωσης! Η Τουρκία λοιπόν συμπλέει μαζί μας στον χώρο και στον χρόνο πατώντας σε δύο βάρκες: την οθωμανική βαρβαρότητα από την μια μεριά και την δικαιοκρατούμενη ευρωπαϊκή πολιτιστική νοοτροπία από την άλλη. Δυστυχώς, ουδείς από τους μεγάλους της Ευρώπης διανοήθηκε ποτέ να πείσει  ή να πιέσει την Τουρκία να πάρει το πόδι της από την «βάρκα» της οθωμανικής βαρβαρότητας και να συμπλεύσει μαζί μας με την άλλη «βάρκα» της δικαιοκρατούμενης ευρωπαϊκής πολιτιστικής νοοτροπίας, εάν θέλει να είναι και να λειτουργεί ως χώρα της Ευρώπης.

Αποτέλεσμα αυτής της απαράδεκτης καταστάσεως είναι η μεν Τουρκία να στερεί την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη από τον σημαντικότερο χώρο της λατρείας της, που είναι η Αγία Σοφία, επικαλούμενη το μη ισχύον σήμερα δίκαιο της άλωσης, η δε Ελληνορθόδοξη κοινότητα της Πόλης και μαζί με αυτήν η Ελλάδα να μη μπορούν να αντιτάξουν στην παρανομούσα Τουρκία, εφ’ όσον τις απορρίπτει, τις πρόνοιες των Διεθνών Συνθηκών, που ισχύουν απολύτως, καλύπτουσες δηλ. όχι μόνο το ίδιο το δικαίωμα άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων των πιστών, αλλά και τον χώρο της λατρείας, στον οποίο αυτοί επιλέγουν να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι το δικαίωμα στην άσκηση της θείας λατρείας, δεν επιδέχονται τον τεμαχισμό τους, που επιχειρεί η Τουρκία, για να έχει τελικά στην εξουσία της τον στραγγαλισμό τους. Η Αγία Σοφία είναι χώρος ορθόδοξης λατρείας. Και ως τέτοιος πρέπει να επιστραφεί άμεσα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.