ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ (Φ. 2002)

 

                                

 

Του Περικλή Καπνιστή*

Μετά τη δημοσίευση του προηγούμενου άρθρου μου με τίτλο «ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΑΛΙΝΩΔΙΕΣ» και την παρουσίαση μιας σειράς ρήσεων φιλοσόφων, πρώην πρωθυπουργών, γνωμικογράφων κλπ. για την πολιτική και τους εκπροσώπους της και παρά την προσωπική μου τοποθέτηση επί του θέματος, που εστιάζει κυρίως στην κατά καιρούς αντικρουόμενη υποσχεσιολογία, ή αβασάνιστη υπαναχώρηση από κατηγορηματικές δηλώσεις που εκθέτουν τους ιδίους, επιστήθιος φίλος μου με επέπληξε τρόπον τινά για τη δημοσίευση.  Εννοείται πως η παρατήρηση -  όπως μου διευκρίνισε - δεν αφορά τον Βρετανό πρωθυπουργό αλλά τη γενικότερη εικόνα που θα σχηματίσει κάποιος από το άρθρο, για τους πολιτικούς εντός και εκτός Ελλάδος.

   Αφού αφουγκράστηκα προσεκτικά τις αντιρρήσεις του, θέλησα να του απαντήσω για ότι αφορά τα Ελληνικά δεδομένα, βασίζοντας τον δικό μου αντίλογο για το θέμα στην άποψη δύο διαφορετικών ανθρώπων, που έζησαν ο καθένας σε άλλη εποχή και υπό άλλες συνθήκες. Και εξηγούμαι αρχίζοντας χρονολογικά αντίστροφα, από τον πλησιέστερο δηλαδή στην εποχή μας, τον σατυρικό ποιητή Γεώργιο Σουρή (1853-1919), αναφέροντας την φράση του «Οι Έλληνες πολιτικοί έχουν μονίμως ως επάγγελμα την σωτηρίαν της Πατρίδος. Διό και αποφεύγουν να την σώσουν. Μετά την σωτηρία, δεν θα είχαν επάγγελμα».  Η θέση του Σουρή με τον γνωστό εύστοχο καυστικό και διαχρονικό λόγο του, εστίαζε συνήθως στο πάθος του λαού για τα κόμματα και την τυφλή αφοσίωση σε ανάξιους ηγέτες. Έτσι τους παρουσίαζε ως καιροσκόπους που μόνο για τα συμφέροντά τους νοιάζονται, περιγράφοντας ουσιαστικά διαχρονικές παθογένειες του πολιτικού συστήματος. Χαρακτηριστικότερο των ποιημάτων του μέσα από την προσωπική εφημερίδα του «Ρωμηός», είναι το περίφημο «Δυστυχία σου Ελλάς» που θεωρήθηκε το πιο εύστοχο και διαχρονικό για την κακοδαιμονία της Ελληνικής πολιτικής σκηνής, στίχους του οποίου δεν θα ήθελα να παραθέσω, υποδαυλίζοντας πιθανόν την μήνιν κάποιων πολιτικών και μερίδος αναγνωστών που και σήμερα εξακολουθούν να στοιβάζονται στην ακολουθία  των πολιτικών «ανιδιοτελώς» και από «αγάπη» μόνον. Για όσους δεν γνωρίζουν τον Σουρή, θα αναφέρω μόνο ότι προτάθηκε πέντε φορές για βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1907,1908,1909, 1911 και 1912) δεν του απονεμήθηκε όμως, διότι κατά τα λεγόμενα της επιτροπής της Σουηδικής Ακαδημίας, έγραφε μόνο στα Ελληνικά και η σατυρική του ποίηση αφορούσε κυρίως τοπικά τρέχοντα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα!!!   

  Ολοκληρώσαμε την κουβέντα με το φίλο μου, αναλύοντας  την δεύτερη άποψη (χρονολογικά προηγούμενη), που εξέφρασε ο Χρύσιππος ο Σολεύς( 280-206 π.Χ.)         - από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των Στωϊκών – απαντώντας στο ερώτημα γιατί δεν πολιτεύεται και είπε: « Διότι, ει μεν πονηρά πολιτεύεται, τοις θεοίς απαρέσει, ει δε χρηστά, τοις πολίταις». Εδώ διακρίνουμε το μεγάλο δίλλημα κάποιου που θα ήθελε ν’ ασχοληθεί με την πολιτική αλλά δεν το τολμά κάτω από την πίεση της κυνικής μεν αλλά ρεαλιστικής άποψης, σύμφωνα με την οποία ένας έντιμος πολιτικός παίρνει αποφάσεις που συχνά δεν αρέσουν στους πολίτες και οι οποίες τον καθιστούν όχι μόνο μη δημοφιλή αλλά πολλάκις και διωκόμενον. Κι αυτό γιατί εύκολα οι πολίτες παρασύρονται από προσωπικά συμφέροντα, ή από τις σειρήνες ανέντιμων και  ψευδόμενων πολιτικών , κι αυτό διότι οι «πονηρά πολιτευόμενοι» (συνήθως δημαγωγοί), έχουν την ικανότητα «του μετεωρίζειν τον δήμον τοις ελπίσι» κατά την ρήση αρχαίου ρήτορα.

  Στο τέλος ο φίλος μου κατέληξε να επιβραβεύσει μεν τις απόψεις μου, με συμβούλεψε όμως να μη τις εκφράζω γραπτώς, γιατί θα δημιουργήσω – όπως είπε – επικριτές και αντιπάθειες. Κι εγώ ως αντίλογο του απάντησα με τα λόγια μιας Βρετανίδας συγγραφέα (Jane Porter) που είπε: «Το να μεταδίδεις τη γνώση, είναι σαν ν’ ανάβεις από το λυχνάρι σου τα  κεριά των άλλων, χωρίς να στερείσαι τίποτα από τη φλόγα σου», που σημαίνει ότι η γνώση πολλαπλασιάζεται αντί να λιγοστεύει, όταν τη μοιραζόμαστε,.

 

*Ο κ. Περικλής Καπνιστής

είναι Εκπαιδευτικός - Γεωπόνος από την Κόρινθο