Γιατί τσακώνουνται θαρρείς; - Διότι λατρεύουν την πατρίς! (Φ. 1972)

Γράφει - παρουσιάζει ο Θεόδωρος Σαρέλας*

Ένα χρονογράφημα, για να ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές του Είδους, πρέπει να πραγματεύεται Θέματα της επικαιρότητας που απασχολούν την κοινή γνώμη.

Στα μέσα του Οκτώβρη, λοιπόν, ψάχνοντας για τα θέμα αυτού εδώ του κείμενου, δεν χρειάστηκε να καταναλώσω και πολύ χρόνο, αφού οι κραυγές που προέρχονταν αϊτό όλες τις πηγές διαμόρφωσης της-κοινής γνώμης (τηλεοπτικά πραγράμματα-ραδιοφωνικές μεταδόσεις - τίτλοι βαρύγδουποί εφημερίδων κλπ.,κλπ.) είχαν ως κύριο θέμα τους το χαμό που γινόταν στο εσωτερικό των μεγαλυτέρων κομμάτων εν Ελλάδι.

Στις περιγραφές κυριαρχούσε η έκφραση «ταραχή άνευ προηγουμένου», ή κάπως έτσι.

Αυτό το «άνευ προηγουμένου» με ενέβαλε σε σκέψεις. Επρόκειτο πράγματι «άνευ προηγουμένου»; Στην πατρίδα μας, δηλαδή, ήταν τωρινή εξαίρεση το φαινόμενο να αρπάζονται, ακόμα και στα χέρια, σύντροφοι, με κοινές υποτίθεται αρχές και απόψεις για τις πολιτικές που πρέπει να εφαρμοστούν, προκειμένου να βαδίσουμε στο δρόμο τής προόδου;

Μια -ακόμα και πρόχειρη- ματιά στο παρελθόν, θα προκαλούσε χωρίς αμφιβολία την απάντηση : «αμ δε!»,

Και προχωρώ επ' αυτού σε μια μόνο απόδειξη: Γεωργίου Σουρή» εφημερίς «Ρωμιός», 12-5-1883

Εγώ το είπα κι άλλοτε και σας το λέγω πάλι

πως μέσα στο Ρωμαίικο θα^:δείτε καμμιά μέρα

να έχη κάθε Έλληνας και χωριστή παντιέρα.

Καμμιά δουλειά τής προκοπής κανένας δε θα κάνη,

με πόζα θα φυτρώνουνε στη μέση καπετάνιοι,

θε να παλεύουν α μισοί για το Δημαρχιλίκι,

κι οι άλλοι για κυβέρνησι και για βουλευτιλίκι

Όλοι αρχή Θα θέλουνε, όλοι Θα κάμουν κόμμα,

Θα γίνουν υποψήφιοι κι οι Τσούσηδες ακόμα,

και από κάλπες κάλπηδων το κράτος Θα γεμίοη,

και για την ϊόση πρόοδο ο κόσμος Θα μας φτύση.

Και δός του πια μαχαίρωμα, και κλέφτω, κλεφτείς, κλεφτεί...

Παρακαλώ και το θεό να μη με βγάλη ψεύτη.

Αν θα θέλατε και μια εικόνα γενικότερη των πολιτικών πραγμάτων εκείνης της εποχής -όχι, προς Θεού, πως έχει καμιά σχέση με τη δική μας- παραθέτω και το «Τραγούδι του Υπουργού» ενός Τριπολιτσιώτη συγγραφέα και εκδότη εφημερίδων, του Σοφοκλή Καρύδη: Υπουργός αν ήταν άλλος, Κύροι μου, σας ομνύω πως το Έθνος μας ακόμα, εις σπρωξήματ' άλλα δύο ήθελε στους βράχους πέσει, ήθελε του βγουν η μάτια κι ήθελε γενεί κομμάτια! Δόξα όμως οίον Θεόν κι ευτυχία στον λαόν

που τα πράγματα του Έθνους εμπιστεύθηκαν σ'εμένα κι όλοι τώρα, όλοι ζώσιν ήσυχα κι αναπαυμένα τρώγουν, πίνουν, τραγουδούσι και χορεύουν, αν πεινούν, και την πείναντων ξεχνούν. Τι κακό, ή κακο!

Να μην έχει η Πατρίς σαν εμένα κι άλλους τρεις!

Υπουργός εις την Ελλάδα, πώς κανείς να μην πλουτήση;

Πώς σταφίδας να μην κάμη, και παλάτια να μην κτίση!

Έρχετ' ένας. και σε λέγει, Υπουργέ μου μίαν θέσιν,

και τα κέρδη μας στην μέσην.

Ένας τώρα ταλλαράκια στο τραπέζι σου σωρώνει,

κι εις τον οίκον σου με δώρα άλλος πάλιν σε φορτώνει!

Εις τοιούτους εγώ φίλους, στάκτη, στάκτη να γενώ

παρ' αγνώμων να φανώ!

Τι κακό,

τι κακό!

Να μην έχει η Πατρίς

σαν εμένα κι άλλους τρεις!

Εν κατακλείδι, μη μου πείτε πως και σήμερα, όταν κάποιος ρίχνει όλο του-πέ το βέλος του στην αρένα του δημόσιου βίου, δεν του ταιριάξει η ρήση τού Κώστα Μάντη: «Αφού δεν είπες τίποτα, γιατί ενόχλησες τις λέξεις;»