Το Φως της Αναστάσεως σε έναν κόσμο που πονά (Φ. 1980)

 Το μήνυμα της θυσίας και της αγάπης απέναντι στη βία και την αδικία της εποχής μας

 

γράφει-επιμελείται η Εύη Κοκκίνου - Κελλάρη*

 

Το Πάσχα είναι η πιο μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας. Αποτελεί μια ζωντανή υπενθύμιση της αγάπης του Θεού για τον Άνθρωπο. Μέσα από τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού φανερώνεται το βαθύτερο νόημα της ζωής: ότι η θυσία, η συγχώρεση και η αγάπη είναι πιο δυνατές από τη δύναμη της εξουσίας, του πλούτου και τις υλικές απολαύσεις.

Ο Χριστός ερχόμενος στον κόσμο δεν επέβαλε τίποτα με τη βία. Ήρθε ταπεινά, έζησε ανάμεσα στους ανθρώπους, βοήθησε τους αδύναμους, συγχώρεσε τους αμαρτωλούς και δίδαξε την Αγάπη. Και στο τέλος, θυσιάστηκε πάνω στον Σταυρό για όλους μας.

Η Σταύρωση υπήρξε η μεγαλύτερη πράξη της αγάπης Του. Και η Ανάσταση ήταν η νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο, του φωτός πάνω στο σκοτάδι.

Οι άνθρωποι κληθήκαμε να ακολουθήσουμε τον δρόμο που μας έδειξε Εκείνος. Σίγουρα δε, δεν τα έχουμε καταφέρει. Όχι ακόμη… Κοιτάζοντας τον κόσμο σήμερα, βλέπουμε πολέμους, συγκρούσεις, βία και αδικία να κυριαρχούν. Άνθρωποι υποφέρουν, αθώοι χάνουν τη ζωή τους, παιδιά δεν προλαβαίνουν να ζήσουν. Ο πόνος, η ασχήμια, το έγκλημα, οι ψυχικές ασθένειες σαν γάγγραινα εξαπλώνονται σιγά σιγά και μας δηλητηριάζουν. Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και μεταξύ των λαών δεν στηρίζονται στην αγάπη, στην αμοιβαία κατανόηση και αλληλοβοήθεια, αλλά στη δύναμη του ισχυρού και στο συμφέρον.

Και εδώ ακριβώς γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ το μήνυμα της Αναστάσεως. Τι θα γινόταν αν οι άνθρωποι ακολουθούσαν το παράδειγμα του Χριστού; Αν αντί για την εκδίκηση διάλεγαν τη συγχώρεση; Αν αντί για τη βία διάλεγαν την ειρήνη; Αν αντί για τον εγωισμό προέβαλαν την αγάπη;

Ίσως τότε να αποφεύγαμε πολλά δεινά. Ίσως ο κόσμος να ήταν πιο ανθρώπινος, πιο δίκαιος, πιο φωτεινός.

Ο εορτασμός της Αναστάσεως του Κυρίου και το Πάσχα αποτελεί μια πρόσκληση για αλλαγή. Μια πρόσκληση να αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι. Να αφήσουμε πίσω τον εγωισμό, την αδιαφορία και τη σκληρότητα, και να ζήσουμε με περισσότερη αγάπη, ταπείνωση και καλοσύνη.

Το φως της Αναστάσεως δεν αλλάζει τον κόσμο μαγικά. Μπορεί όμως να αλλάξει τον Νου και την καρδιά του ανθρώπου. Και όταν αλλάζει η καρδιά του ενός, ίσως σιγά-σιγά μπορεί να αλλάξει και ο κόσμος μας…

 

«Ο Χριστός αίρων τον Σταυρόν» του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου

(Εθνική Πινακοθήκη, El Greco, 1580)

 

Ο Χριστός πορεύεται προς τον Γολγοθά αίρων τον Σταυρόν του μαρτυρίου, που μοιάζει να μην έχει διόλου βάρος, όπως υποδηλώνουν και τα υπέροχα χέρια του Θεανθρώπου, που ακουμπούν πάνω του ανάλαφρα αντί να τον στηρίζουν. Ο Ιησούς απεικονίζεται μετωπικά, με τον ακάνθινο στέφανο στο κεφάλι, από όπου σταγόνες αίματος κυλούν πάνω στο γαλήνιο πρόσωπό του. Τα μάτια του, έμπλεα δακρύων, στρέφονται προς τον ουρανό, όπως ακριβώς και στον πίνακα με τον Διαμερισμό των ιματίων (Espolio), που έχει ανάλογα τυπολογικά χαρακτηριστικά.

Ο εικονογραφικός αυτός τύπος επινοήθηκε από τον Θεοτοκόπουλο και γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αφού τον επανέλαβε επτά φορές. (Ένας πίνακας με το ίδιο θέμα, που σήμερα αποδίδεται στο εργαστήριο του ζωγράφου, ανήκει στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης- Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτσου).  Δυο συνθέσεις του Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο (π.1520) με το ίδιο θέμα έχουν τελείως διαφορετική συνθετική και εκφραστική ερμηνεία: ο Χριστός, που αποδίδεται  ρεαλιστικά, φαίνεται να λυγίζει κάτω από το βάρος του Σταυρού, καθώς οδεύει προς το μαρτύριο. Απεικονίζεται πλάγια και στρέφει προς τον θεατή το γεμάτο πόνο και αγωνία ανθρώπινο πρόσωπό του. Ο Χριστός του Γκρέκο, ιδανικά ωραίος, όπως ο νυμφίος της βυζαντινής υμνογραφίας, απευθύνεται στην ιδιωτική λατρεία, στην πνευματική μέθεξη με το θείο και την προσευχή, που κήρυτταν οι καθολικοί μεταρρυθμιστές, όπως η Αγία Τερέζα της  Άβιλα, συγκαιρινή του Γκρέκο. 

(Πηγή: www.nationalgallery.gr/)

 

 

   * Εύη Κοκκίνου - Κελλάρη
Δικηγόρος - Διαμεσολαβήτρια
Msc Διοίκηση Τουρ/κών
Επιχειρήσεων
Απ. Παύλου 40, Κόρινθος
τηλ. 27410 84568
6944964225
email: ekokklaw@otenet.gr,
https:/evikokkinoulaw.gr