Χριστούγεννα Ανάμεσα σε Μνήμες και Ελπίδα για το Μέλλον! (Φ. 1967)

 

 

γράφει-επιμελείται η Εύη Κοκκίνου - Κελλάρη*

 

 

 

Από τα παιδικά κάλαντα, τη μυρωδιά από τα χριστουγεννιάτικα γλυκά της μαμάς και το φρέσκο μελάνι της «Φωνής της Κορινθίας» στο καθιστικό του σπιτιού μας, στην απώλεια των γονιών και στα για πρώτη φορά χωρίς εκείνους Χριστούγεννα… Με πίστη στον ενσαρκωθέντα Χριστό κρατάμε ζωντανή τη μνήμη, ελπίζοντας στη συνέχεια των γενεών και σε ένα μέλλον καλύτερο για τα παιδιά μας…

 

 Φέτος τα Χριστούγεννα έχουν μια γλυκόπικρη γεύση · η άνοιξη του 2025 μας στέρησε τους γονείς μας, τον πατέρα μας Βαγγέλη Δημ. Κόκκινο, ιδρυτή και εκδότη της Φωνής της Κορινθίας επί σαράντα πέντε (45) συναπτά έτη -εορτάζουμε επέτειο με το ξημέρωμα του νέου έτους 2026- και τη μητέρα μου Ελένη. Το σπίτι τους, που για δεκαετίες αυτές τις Άγιες ημέρες γέμιζε με χαμόγελα παιδιών και εγγονιών, φίλων και συγγενών, φωνούλες και μουσικές, έχει κλείσει. Τα κάλαντα θα αργήσουν να ακουστούν πάλι εκεί. Κι εμείς θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα για πρώτη φορά χωρίς εκείνους. Η απουσία τους γίνεται όλο και πιο έντονη όσο πλησιάζει η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης.

 Μνήμες παιδικές κατακλύζουν το μυαλό μου πάλι· το στολισμένο με μεράκι χριστουγεννιάτικο δέντρο να δεσπόζει στον χώρο, οι κουραμπιέδες με το καλό φρέσκο βούτυρο -επέμενε σε αυτό η μητέρα μου, τα μελομακάρονα τόσο μελωμένα χωρίς όμως να «λασπώνουν», οι πρωτοχρονιάτικες δίπλες -έργο τέχνης της μεγάλης «δασκάλας», χρυσοχέρας, Μικρασιάτισσας γιαγιάς μου Δέσποινας, οι πίτες με το χειροποίητο φύλλο, η γεμιστή γαλοπούλα και όλα τα γιορτινά εδέσματα που έκαναν το σπίτι μας να μοσχομυρίζει, το πολύ πρωινό ξύπνημα ανήμερα τα Χριστούγεννα για τη Λειτουργία στην Αγία Άννα. Και ταυτόχρονα με την προετοιμασία του σπιτιού, παραμονές των εορτών υπήρχε πάντα η έντονη παρουσία της εφημερίδας στον χώρο· «Η Φωνή της Κορινθίας» έπρεπε να εκδοθεί πριν τα Χριστούγεννα και πριν την Πρωτοχρονιά, για να προλάβει να φτάσει στα σπίτια των χιλιάδων τότε συνδρομητών ανά την Ελλάδα με ευχές για την Αγάπη του Χριστού μας και για τη Νέα Χρονιά που ερχόταν γεμάτη προσδοκίες. Θυμάμαι τη μυρωδιά από το φρέσκο μελάνι στο χαρτί, τις στοίβες των φύλλων να περιμένουν υπομονετικά, τη φροντίδα, αλλά και την αγωνία του πατέρα μας να προλάβει το ταχυδρομείο… Τι ανακούφιση υπήρχε, όμως, όταν όλα είχαν γίνει και ερχόταν η ώρα της Οικογένειας! Εικόνες συνδεδεμένες με τις γιορτές μέχρι πολύ πρόσφατα, αληθινά ανεξίτηλες στη μνήμη μου.

 

 

Η απουσία τους φέτος δίνει νέα διάσταση σε αυτές τις αναμνήσεις. Το σπίτι μπορεί να μένει σιωπηλό, αλλά οι μυρωδιές, οι εικόνες και η ζεστασιά τους ζουν μέσα μας, όπως και τα έθιμα που τόσο πολύ πίστευαν και ήθελαν να αγαπήσουμε και εμείς. Τα κάλαντα που θα ψάλλουν τα παιδιά της πόλης, κάθε στολισμένο δέντρο και κάθε γιορτινή φλόγα στα σπίτια είναι συνέχεια και της δικής τους κληρονομιάς, αφού τόσο οι ίδιοι, όσο και μέσα από το έργο τους στη Φωνή της Κορινθίας αγωνίζονταν να μην ξεχάσουμε την Καταγωγή μας, την Ιστορία μας, τις Παραδόσεις μας, τη Θρησκεία μας, την Πίστη μας.

«Τα Κάλαντα » Νικηφόρος Λύτρας (1872)

Πόσο αθώα, αλήθεια, είναι η χαρά των παιδιών, πόσο μεγάλη και γλυκιά η ανυπομονησία τους για τα Χριστούγεννα, όταν τα βιώνουν έχοντας πίσω από κάθε γέλιο τη ζεστασιά της οικογένειας και τη φροντίδα των γονιών τους, όταν ζουν τα Χριστούγεννα και τα έθιμα με ασφάλεια και αγάπη. Πόσο τυχεροί είμαστε που ζήσαμε και εξακολουθούμε να ζούμε σε ασφάλεια, ειρήνη και αγάπη παρά τις δυσκολίες. Δεν είναι δεδομένα αυτά για πολλούς συνανθρώπους μας…

Η απώλεια των γονιών φέρνει αναπόφευκτα συνειδητοποίηση· οι γενιές αλλάζουν, η ζωή προχωρά, αλλά οι μνήμες δεν χάνονται και όλα αυτά που πήραμε από εκείνους θα έχουν σημασία μόνον εάν μπορέσουμε να τα προσφέρουμε σε άλλους, στα παιδιά μας, σε φίλους, ακόμη και σε άγνωστους ανοίγοντας τις καρδιές μας. Κάθε παιδί που θα ακούσει φέτος τα κάλαντα, κάθε οικογένεια που θα ανοίξει το σπίτι της για να υποδεχθεί φίλους ή γείτονες, γίνεται μέρος αυτής της αλυσίδας. Η ζωή συνεχίζεται, και η παράδοση -αντέχοντας στον χρόνο- μάς δίνει τη δύναμη να προχωρήσουμε.

Τα φετινά Χριστούγεννα είναι ένα μίγμα λύπης και φωτός. Η θλίψη για την απουσία των αγαπημένων μας δεν μάς στερεί τη χαρά. Αντίθετα, την καθιστά πιο δυνατή, πιο ουσιαστική. Είναι μια υπενθύμιση ότι η αγάπη, η πίστη και η μνήμη γεφυρώνουν τα παλιά με τα νέα, τους ανθρώπους που φεύγουν με αυτούς που έρχονται. Κι όπως οι ήχοι των παιδικών φωνών συνεχίζουν να αντηχούν μέσα στους δρόμους της Κορίνθου, έτσι κι εμείς κρατάμε ζωντανές τις μνήμες, μοιραζόμαστε τη χαρά και προσδοκούμε το μέλλον.

Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, τα Χριστούγεννα μας καλούν να αναλογιστούμε την αξία των στιγμών, να τιμήσουμε τους γονείς μας, να συνεχίσουμε τις παραδόσεις, να ανοίξουμε τις καρδιές μας στα παιδιά και στους γύρω μας και πάνω από όλα, να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα στον Χριστό. Γιατί χωρίς Αυτόν, η συνέχεια χάνει το νόημά της· με Αυτόν, κάθε χριστουγεννιάτικο τραγούδι, κάθε ανάμνηση, κάθε εορταστικό τραπέζι και κάθε γιορτινό φως γίνεται υπόσχεση για ένα ελπιδοφόρο Αύριο.

  * Εύη Κοκκίνου - Κελλάρη
Δικηγόρος - Διαμεσολαβήτρια
Msc Διοίκηση Τουρ/κών
Επιχειρήσεων
Απ. Παύλου 40, Κόρινθος
τηλ. 27410 84568
6944964225
email: ekokklaw@otenet.gr,
https:/evikokkinoulaw.gr

Αυτό το φύλλο της  Φωνής της Κορινθίας είναι το τελευταίο αυτής της χρονιάς, γιατί τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά συμπίπτουν με την ημέρα έκδοσης, δηλαδή την Πέμπτη. Θα τα ξαναπούμε στις 8 Ιανουαρίου 2026!

 

Η Διεύθυνση της Φωνής της Κορινθίας και το προσωπικό

σάς ευχόμαστε

 Χρόνια Πολλά, Καλά Χριστούγεννα, με Υγεία, Αγάπη και Ειρήνη!

Ευτυχισμένο το Νέο Έτος 2026!