Τι θα γίνει με την πανεπιστημιακή αλητεία; (Φ. 1953)

 

 

Γράφει - Επιμελείται Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ν. ΣΑΡΕΛΑΣ 

 

Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ασφαλώς γνωρίζουν ότι το 15% της κοινής γνώμης, που, σύμφωνα με τις δημοσ σκοπήσεις, φέρεται να υπο στηρίζει τα δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας ευρισκόμενα κόμματα, δεν είναι «ακροδεξιοί», «φασίστες» και «αντιδραστικοί», όπως, για τους δικούς της προφανείς λόγους, τους αποκαλεί η Αριστερά, αλλά ίσως και κάτ ποια, εκτός πραγματικότητας, στελέχη του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος... 

Στην Ελλάδα, η λεγόμενη Ακροδεξιά δεν έχει ούτε συ γκροτημένη μορφή, ούτε σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά, ούτε δυνατότητα δυναμικών κινητοποιήσεων, που να απει λούν την δημοκρατική νομιμό τητα και την κοινωνική γαλήνη και ασφάλεια. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που διαπνέονται πραγματικά από ακραίες αντιδημού κρατικές θέσεις και διάθεση αντικοινωνικών ενεργειών. Όσοι επιλέγουν τα συνήθως βραχύβια κόμματα, δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, είναι κατά κανόνα φιλήσυχοι πολίτες, περιστασιακοί ψηφοφόροι, οι οποίοι έχουν δυσαρεστηθεί από την κυβερνητική αντιμετώπιση φαινομένων, που ενοχλούν και διαταράσσουν την καθημερινότητά τους, την ομαλή διαβίωσή τους και προξενούν ανησυχία με τις βίαιες,  αντιδημοκρατικές και αντικοι νωνικές δράσεις τους. 

Σ' αυτές τις δράσεις συγκαταλέγονται αναμφίβολα η ανεξέλεγκτη βία, ο ωμός τραμπουκισμός και η ασύστο λη ιδεολογική τρομοκρατία, που συνθέτουν το παγιωμένο και εδραιωμένο καθεστώς της κουκουλοφόροι αλήτες επέβαλαν την διεστραμμένη θέλησή τους και διέφυγαν ανενόχλητοι, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα συνηθισμένο επεισόδιο του αδιάκοπου και εφιαλτι κού δράματος που εκτυλίσσε ται, εδώ και πενήντα χρόνια, στους χώρους της Ανωτάτης Παιδείας μας... Ο μύθος του Πολυτεχνείου, τον οποίο επέβαλε η Αριστερά, χάρη στην ανοχή, την αδιαφο ρία, τον εφησυχασμό και την διστακτικότητα του αστικού χώρου, γέννησε και έναν άλλο «παράπλευρο» μύθο: τον μύθο της «χρυσής νεολαίας», για την οποία η Αριστερά δεν φείδεται λατρευτικών ύμνων. 

Είναι η «άδολη» και «υπε ρήφανη» νεολαία που «δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της», «έχει οράματα και ιδανικά», «παλεύει και αντιστέκεται», «αγωνίζεται για δικαιοσύνη και ανθρωπιά», «δεν συμβιβάζε και με την διαφθορά και την σαπίλα» και «θέλει έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό από αυτόν που ζούμε σήμερα». Μια νεολαία που επιδεικτικά την θαυμάζουν, την κολακεύουν και την «κανακεύ ουν» όλοι, όσοι την θεωρούν «αντίβαρο» για όλα τα δεινά, πραγματικά ή φανταστικά, που καταλογίζουν στο παρελθόν. Όχι γενικώς στο παρελθόν, αλλά μόνον σ' αυτό που τους είναι μισητό, διότι η ιστορία του εκτυλίχθηκε διαφορετικά από τιςπροσδοκίες τους και τις ψευδαισθήσεις τους. Όλως «περιέργως» αυτή τη νεολαία την βλέπουν «να ορ θώνει το ανάστημά της» και να «μεγαλουργεί», όταν εκτοξεύει τάξη και την κοινωνική γαλήνη, Είναι, με απλά λόγια, η νεολαία την οποία, αυτοί που την εξυμνούν ως «ηρωική», «πρωτοπόρα» και «ασυμβίβαστη», στην πραγματικότητα, την θέλουν «ηρωική» στα πεζοδρόμια και στις καταλήψεις, «πρωτοπόρα» στις κινητοποι ήσεις κατά του «συστήματος», του «αστικού κράτους», της «αστυνομίας» και της «κατα στολής» και «ασυμβίβαστη» στην αντίσταση κατά της νομιμότητας και στην ανατροπή των δημοκρατικών θεσμών, δηλαδή την θέλουν πλήρως υποταγμένη στους δικούς τους ιδεολογικούς καταναγκασμούς και στις σκοπιμότητες των δικών τους επιδιώξεων Με ακόμη απλούστερα λόγια, είναι η νεολαία που κραυγάζει με πάθος «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» και βρίσκει ηδονική ικανοποίηση στη λάμψη των μολότοφ και στην θέα νεκρών ή πληγωμένων αστυ νομικών... 

Η νεολαία, με αυτή την συγκε κριμένη μορφή και με αυτά τα χαρακτηριστικά, υπηρετεί τυ φλά τον μηδενισμό, τον αρνητι σμό και την έναντι των πάντων αντίδραση, με την σκέψη της υποταγμένη στην ονείρωξη της ανατροπής, της καταστροφής και της επανάστασης. 

Αυτή την νεολαία την γνωρίσαμε σε όλη της την παρακμιακή «μεγαλοπρέπεια», στα σύγ χρονα «Δεκεμβριανά», όπως θέλει να αποκαλεί η «προο δευτική» Αριστερά τα γεγονότα που ακολούθησαν τον θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Αν η αντίδραση της νεολαίας, που κόντεψε να εκθεμελιώσει την Αθήνα, ήταν ειλικρινής, ως προκλητικής και ανεμπόδιστης μολότοφ, όταν κτίζει τους καθηφυσιολογικός ξεσηκωμός για παραβατικότητας εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας, καθ' όλη την διάρ κεια της Μεταπολίτευσης. Τα πρόσφατα κρούσματα απροκάλυπτης βίας, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στη Νομική Σχολή Αθηνών, όπου μερικοί – 

ητές μέσα στα γραφεία τους, όταν βρίζει την αστυνομία και όταν η «λογική», που κατευθύ νει την ανατρεπτική συμπερι- φορά της, είναι ένα καθολικό και κατηγορηματικό «ΑΝΤΙ», σε ο,τιδήποτε έχει σχέση με την νομιμότητα, την δημοσία τον «άδικο χαμό ενός παι διού», τότε τα ίδια θα έπρεπε να έχουν συμβεί και όταν ο Κουφοντίνας αφαίρεσε την 

Η ζωή ενός «άλλου» παιδιού, του Θάνου Αξαρλιάν. Η ηλικιακή διαφορά των 5 ετών (20 ήταν το Θάνος, 15 ο Αλέξης...) δεν καθιστά τον ένα θάνατο «στυ γερό έγκλημα» και τον άλλο «παράπλευρη απώλεια»...  

Στην πραγματικότητα, αυτή η συγκεκριμένη νεολαία είναι μια ελάχιστη μειοψηφία, μπροστά στο πλήθος των νέων ανθρώ πων που θέλουν να σπου δάσουν, να διαμορφώσουν το μέλλον τους, ως μέλη μιας ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας και να κερδίσουν την πρόοδο και την ευημερία στη ζωή τους. 

Για χάρη αυτής της μεγάλης πλειοψηφίας των νέων μας, η κυβέρνηση οφείλει να αντιμετ τωπίσει, χωρίς, πλέον, καθυ στερήσεις και υπαναχωρήσεις, την παραβατικότητα των ασήμαντων μειοψηφιών της ανατροπής και της καταστροφής -με όπλα της τη νομιμότη τα και την δικαιοσύνη. 

 

 

 

*Ο κ. Θεόδωρος Σαρέλας, είναι κειμενογράφος, κάτοικος Αγίων Θεοδώρων Κορινθίας