Μήνυμα στον αθέατο Επιβλέποντα (Φ. 1953)

 

Του Κώστα Τζαναβάρα  *

 

Σεβαστέ μου ομοτράπεζε φίλε,

είχα πάντα την κατανόησή σου. Τόσο που στο αποχαιρετιστήριο "Ο Βαγγέλης Κόκκινος που γνώρισα" εξωτερίκευσα ότι σε θεωρούσα μεγάλο μου αδελφό. Έγραφα χαρακτηριστικά: "Ήταν ο πειθαρχικός και θετικός αδελφός που δίνει -με μέτρο!- κατανόηση στον κατά εικοσιπέντε χρόνια μικρότερο απείθαρχο και απρόβλεπτο. Δεν έκρυψε τον λόγο από το αναγνωστικό κοινό: διέβλεπε αξία στο χάος των στοχασμών που διετύπωνα. Αξία μελλοντική. "Μπροστά"."

Ένα μήνα ενωρίτερα, έγραφα και το "Μήνυμα στην αθέατη Επιβλέπουσα", απευθυνόμενος στη γυναίκα της ζωής σου. Και έγραφα όχι με το θάρρος της γνώμης, ως είθισται, αλλά με το βάρρος της από χρόνια διαβεβαίωσής σου "Σε διαβάζει πάντα".

Σε αυτό, λοιπόν, το τόσο συναισθηματικά φορτισμένο  κείμενο, είχα χωρέσει την κρίσιμη αναφορά μου: "Με βρίσκεις στην "επίκαιρη θέση", πάντα, αλλά και σε αλλόκοτο "ταξίδι" αυτογνωσίας και -αν πάνε όλα καλά- μεταμόρφωσης. Κάπου στην κόψη του ξυραφιού, δηλαδή, μεταξύ του εδώ και του αλλού."

Αυτό το ταξίδι πήγαινε αλλού, όμως, λες και το έσπρωχναν οι επίμονοι αέρηδες του φετινού δύσκολου καλοκαιριού. Παρά τα πολύτιμα βιώματά μου και τη σαφή βελτίωση στα επί μέρους θέματα, έχανα τα πατήματά μου, τη δύναμη της σκέψης μου, την εμπιστοσύνη στους πάντες.

Όχι μόνον δεν ικανοποιούνταν το "αν πάνε όλα καλά" αλλά τα βασικά πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Κάτι σαν "Η εγχείρισις επέτυχεν, αλλ' ο ασθενής ..." Ή, "Στερνή μου γνώση...."

Μέχρι που ήλθε και το τελειωτικό, η απώλεια της μάνας. Περπάτησε λίγες μέρες και τα 100, αλλά αυτό δεν άλλαζε τη μεγάλη αλήθεια: υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος της μακράς πορείας μου. Κι ας μη ρώτησε ποτέ γιατί της κουβαλήθηκα στο Διμηνιό. Δεν ρώτησε ποτέ ούτε τί γράφω. Τυφλά και σιωπηρά, φρονώ, πρόφερε το "ή ταν ή επί τας".

Εσένα, βέβαια, είχε μαλλιάσει χρόνια η γλώσσα σου να με ρωτάς αδελφικά "Τί θα κάνεις όταν... ;", αλλά η πραγματικότητα ξεπερνούσε τη φαντασία. Και με λύγιζε επικίνδυνα. Είχα και τις ενοχές μου πως δεν έκανα ό,τι ήταν μπορετό. Ότι κάπου λάθεψα στο τέλος. Μάταια τα παρήγορα λόγια. Χειροτέρευαν παρά στήριζαν.

Αναπάντεχα, στο "και πέντε", έχοντας ολοκληρωθεί η διαβατήρια τελετή, ήλθε το μήνυμα που άλλαζε το πλαίσιο. Ένα απλό ηλεκτρονικό μήνυμα, εντόπιο, γεμάτο μετρημένη εκτίμηση και ουσιώδες ενδιαφέρον. Κάτι που δείχνει πιθανή μία άλλη ερμηνεία της μακρόχρονης σιωπής για την αρθρογραφία μου στη ΦΩΝΗ μας.

Κάτι σαν ανάκληση λευκού φύλλου πορείας. Σε εποχή για γερούς λύτες. Σε νέα επίκαιρη...

 

Καλή αντάμωση!

 

Κόρινθος 9 Σεπτεμβρίου 2025

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας