ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ (Φ. 1994)

 

40 ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ… – Ὁ φρικτὸς νόμος θερίζει!

 

6 Ιουλίου, 2026

Μέχρι πρὶν ἀπὸ 40 χρόνια ἡ ἔκτρωση θεωρεῖτο ποινικὸ ἀδίκημα. Ὁ νόμος 1609/1986 (ἄρθρο 304 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα) ἀποποινικοποίησε τὶς ἐκτρώσεις. Ἡ ἔκτρωση, δηλαδὴ ἡ τεχνητὴ διακοπὴ τῆς ἐγκυμοσύνης, δὲν θεωρεῖται πλέον ἄδικη πράξη.

Ὁ συνήθης ἐξευγενισμένος ὅρος ποὺ χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴν πράξη αὐτή, εἶναι «διακοπὴ κυήσεως». Ἀλλὰ «διακοπὴ κυήσεως» εἶναι γιὰ τὴν κυοφορούσα μητέρα. Γιὰ τὸ κυοφορούμενο ἔμβρυο εἶναι «διακοπὴ ζωῆς»· δηλαδὴ θάνατος. Καὶ ὄχι ἀνεπιθύμητος θάνατος, ποὺ προῆλθε ἀπὸ κάποιο δυσάρεστο, ἀναπάντεχο γεγονὸς ἢ ἔστω ἀπὸ ἀμέλεια ἢ ἀπροσεξία, ἀλλὰ θάνατος ποὺ προκλήθηκε μὲ προμελέτη καὶ ἐπιβλήθηκε μὲ βιαιότητα καὶ ἀναλγησία· δηλαδὴ φόνος. Μάλιστα φόνος ἀθώας καὶ ἀνυπεράσπιστης ὑπάρξεως, ποὺ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ζήσει σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, τουλάχιστον ὅσο τὸ ἔχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν ἀποφάσισαν. Φόνος ἑνὸς ἀθώου παιδιοῦ, ποὺ τὸν ἀποφάσισαν οἱ γονεῖς του καὶ τὸν προκάλεσαν γιατροὶ ποὺ ὁρκίσθηκαν νὰ ὑπηρετοῦν τὴ ζωὴ καὶ ὄχι τὸν θάνατο.

Ἕνα ἔμβρυο πού μεγαλώνει μὲ θαυμαστὸ τρόπο μέσα στὰ μητρικὰ σπλάχνα, δὲν εἶναι ἄνθρωπος; Δὲν θέλει νὰ δεῖ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου καὶ νὰ πορευθεῖ σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο μὲ κάθε δυνατότητα νὰ ζήσει, νὰ δεῖ τὰ πρόσωπα τῶν γονιῶν του, νὰ γευθεῖ τὴν ἀγάπη καὶ τὴ φροντίδα τους, νὰ τοὺς συγκινήσει μὲ τὸ χαμόγελό του, νὰ μεγαλώσει, νὰ δημιουργήσει, νὰ καταξιωθεῖ ὡς μέλος μιᾶς ἀνθρώπινης κοινωνίας, ποὺ σκοπὸ ἔχει νὰ ὑπηρετεῖ τὸ ἀγαθό, τὴν πρόοδο, τὴ ζωή;

Καὶ ἀκόμη· τὸ ἔμβρυο δὲν εἶναι ἄνθρωπος μὲ ἀθάνατη ψυχή, ὕπαρξη ποὺ κρύβει στὰ βάθη της τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει δικαίωμα νὰ βαπτισθεῖ, νὰ ἀπολαύσει τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνει μέλος τῆς Ἐκκλησίας, νὰ πορευθεῖ στὸν κόσμο μὲ τὴν αἰώνια προοπτικὴ τῆς μακάριας ζωῆς στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Ἂν ὁ θάνατος εἶναι μυστήριο φοβερό, ἡ ζωὴ δὲν εἶναι θαῦμα μεγάλο; Γιατί ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ τὸν Θεό, ὅταν ζητεῖ νὰ θαυματουργήσει;

Ὅσοι εἶναι ὑπὲρ τῶν ἐκτρώσεων, εἶχε πεῖ ὁ Πρόεδρος τῆς Ἀμερικῆς Ρόναλντ Ρήγκαν, εἶναι ὑπὲρ τῶν ἐκτρώσεων ἀφοῦ γεννήθηκαν.

Ὅσοι ἀπολαμβάνουν τὸ δῶρο τῆς ζωῆς, μὲ ποιό δικαίωμα τὸ στεροῦν ἀπὸ ἄλλους;

Κάθε γυναίκα εἶναι ἐλεύθερη νὰ ὁρίζει τὸ σῶμα της, λένε ὅσοι ὑποστηρίζουν τὶς ἐκτρώσεις. Ἀλλὰ τὸ κυοφορούμενο ἔμβρυο εἶναι μέλος τοῦ γυναικείου σώματος; Τότε ὅποια γυναίκα δὲν κυοφορεῖ, δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖται ἀρτιμελής. Καὶ ἐπίσης· τὸ κυοφορούμενο ἔμβρυο προῆλθε μόνο ἀπὸ τὸ δικό της σῶμα; Καὶ ἀκόμη· τὸ ἔμβρυο ἔρχεται ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀποφάσεως τῶν δύο γονέων; Ὁρίζουν αὐτοὶ τὸ πότε θὰ προκύψει μιὰ ἐγκυμοσύνη καὶ τὸ ἂν θὰ προκύψει; Δὲν ὑπάρχει καὶ Κάποιος ἄλλος ποὺ ἔχει τὸν κύριο καὶ τελικὸ λόγο;

Ἡ σύλληψη ἑνὸς παιδιοῦ εἶναι ἕνα μυστήριο καὶ γιὰ τὴν Ἐπιστήμη. Γιὰ τὴν Πίστη εἶναι ἕνα θαῦμα, ποὺ τὸ ἐργάζεται ἡ ἀγάπη καὶ ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Τὸ δηλώνει καθαρὰ ἡ Ἁγία Γραφή, ἡ ὁποία γιὰ τὴ γέννηση τοῦ πρώτου παιδιοῦ πάνω στὴ γῆ ἀπὸ τὸ πρωτόπλαστο ζεῦγος λέει: «Ἀδὰμ δὲ ἔγνω Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκε τὸν Κάϊν καὶ εἶπεν· ἐκτησάμην ἄνθρωπον διὰ τοῦ Θεοῦ» (Γεν. δ΄ 1). Ἡ Εὔα ὅταν ἔγινε μητέρα, δὲν εἶπε, ἀπόκτησα παιδὶ ἀπὸ τὸν Ἀδάμ, ἀλλὰ «διὰ τοῦ Θεοῦ», μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δική του εὐλογία.

Ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ τὴν ὥρα ποὺ συλλαμβάνεται ἕνα παιδὶ στὰ μητρικὰ σπλάχνα! Οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ τὸ ἀποφασίσουν καὶ νὰ τὸ κάνουν μόνοι τους, ἂν δὲν ἐνεργήσει ὁ Θεός.

Ἔρχονται ἀντιμέτωποι μὲ τὸν Θεό, ὅσοι ἀποφασίζουν καὶ ἐνεργοῦν τὶς ἐκτρώσεις. Δὲν φοβοῦνται; Δὲν σκέφτονται τὴν εὐθύνη τους; Δὲν ἀναλογίζονται ὅτι κάποτε θὰ κληθοῦν νὰ δώσουν λόγο γιὰ τὶς πράξεις τους;

Λίγο πρὶν ἀπὸ τὶς ἐκτρώσεις ἀποποινικοποιήθηκε καὶ στὴ χώρα μας τὸ βαρύτατο ἁμάρτημα τῆς μοιχείας. Μετὰ τὶς ἐκτρώσεις ἀποποινικοποιήθηκε τὸ φοβερὸ ἁμάρτημα τῆς βλασφημίας τῶν θείων. Καὶ στὴ συνέχεια νομιμοποιήθηκαν παράνομες μέχρι λίγο πρὶν συμβιώσεις, ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ βδελυρές, οἱ σοδομικὲς διαστροφές. Ὅλα αὐτὰ ἀπὸ τὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων. Ἀγνοήθηκε ἡ βουλὴ τοῦ Θεοῦ, τὸ ἅγιο καὶ σωτήριο θέλημά του. Καταπατήθηκε ὁ Νόμος του ἐκεῖ ὅπου γίνεται Ἁγιασμός, ὅπου οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ ἔθνους ὁρκίζονται στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ἐκεῖ ὅπου πρέπει νὰ γίνεται σεβαστὸ τὸ Σύνταγμα, τὸ ὁποῖο ἀναγνωρίζει τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, ὑπερασπίζεται τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, φέρει δὲ ὡς προμετωπίδα του τὸ φοβερὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος!

Πῶς μποροῦν οἱ βαπτισμένοι Ὀρθόδο­ξοι ἐκπρόσωποί μας νὰ ἀποφασίζουν, ὅ­πως αὐτοὶ κρίνουν, τί εἶναι νόμιμο καὶ τί παράνομο; Ποῦ βρίσκουν τὸ δικαίωμα νὰ μᾶς λένε ὅτι αὐτὸ ποὺ μέχρι χθὲς ἦταν παράνομο, ξαφνικὰ ἀπὸ σήμερα θεωρεῖται νόμιμο;

40 χρόνια ὁ φρικτὸς νόμος περὶ τῶν ἐκ­τρώσεων θερίζει ἀτιμώρητα ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀθῶες ὑπάρξεις στὴ χώρα μας κάθε χρόνο, τὴν ὥρα ποὺ τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα εἶναι ὀξύτατο. Γερνοῦμε καὶ τὸ «γηράσκον ἐγγὺς ἀφανισμοῦ» (Ἑβρ. η΄ 13).

Ἔχουμε χρέος νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ· νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τῆς συν­ειδήσεώς μας, ποὺ τὴν ἔχουμε φι­μώσει τελευταῖα· νὰ ἀκούσουμε ἐπιτέλους τὴ σιωπηλὴ κραυγὴ τῶν ἀθώων ἐμβρύων. Ἔχουν δικαίωμα στὴ ζωή, τουλάχιστον ὅσο κι ἐμεῖς. Αὐτοὶ δὲ ποὺ δείχνουν ὅτι δὲν τὸ κατανοοῦν, ἔχουν δικαίωμα στὴν αἰώνια ζωή, μόνο ἂν εἰλικρινὰ μετανοήσουν.