ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ (Φ. 1983)

 

Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει…

 

4 Απριλίου, 2026

Σὲ ὁλόκληρα χωριὰ καὶ πόλεις τῆς Ἠπείρου δὲν ἔγινε οὔτε μία γέννηση κατὰ τὸ πρῶτο δίμηνο τοῦ τρέχοντος ἔτους! Οὔτε μία! Ἡ κατάσταση εἶναι ἀποκαρδιωτικὴ καὶ τὰ στοιχεῖα ποὺ δημοσίευσε τὸ Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν ἀποτελοῦν μία – δυστυχῶς τραγική – φωτογραφία τῆς στιγμῆς. Σὲ ὁλόκληρο τὸ Ζαγόρι, στὴν Κόνιτσα, στὸ Πωγώνι, στὰ Τζουμέρκα οἱ γεννήσεις εἶναι στὸ ἀπόλυτο μηδέν. Στοὺς δήμους τῆς Ἄρτας εἴχαμε μία γέννηση. Στὴν Ἡγουμενίτσα καμία, ἐνῶ στὴν Πρέβεζα μόνο 2 γεννήσεις ἔναντι 40 θανάτων. Τὸ δημογραφικὸ ἀπειλεῖ τὴν ἴδια τὴ χώρα. Ἀπαιτεῖται μία ἐθνικὴ στρατηγικὴ γιὰ τὸ δημογραφικό. Ὄχι αὔριο, χθές!

Ὁ Καθηγητὴς Κοινωνιολογίας τοῦ Παν­επιστημίου Αἰγαίου κ. Μανοῦσος Μαραγ­κουδάκης σχολιάζει σχετικά:

«Ἡ “σιωπὴ” τῆς ὑπαίθρου δὲν εἶναι μόνο δημογραφική· εἶναι θεσμικὴ καὶ μορφολογική. Πρῶτον, τὰ χαμηλὰ εἰσοδήματα καὶ ἡ καθυστερημένη ἐπαγγελματικὴ ἀποκατάσταση μεταθέτουν τὴ γονιμότητα σὲ ἡλικίες ὅπου βιολογικὰ καὶ κοινωνικὰ περιορίζεται. Δεύτερον, τὸ κόστος κατοικίας λειτουργεῖ ὡς βασικὸς φραγμός. Τρίτον, ἡ ἀπουσία βρεφονηπιακῶν σταθμῶν γιὰ ὅλα τὰ βρέφη καὶ ἡ ἀνεπάρκεια εὐέλικτων μορφῶν ἐργασίας καθιστοῦν τὸ παιδὶ ἀσύμφορη ἐπιλογή, ἰδίως γιὰ τὶς γυναῖκες. Τέταρτον, ἡ στήριξη πρέπει νὰ εἶναι διαρκὴς καὶ προβλέψιμη, ὄχι ἐφάπαξ. Τέλος, ἡ τεκνοποίηση δὲν μπορεῖ νὰ παραμένει ἰδιωτικὸ βάρος, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς συλλογικὸ ἀγαθὸ ποὺ στηρίζεται θεσμικά» («liberal.gr» 1-4-2026).

Ἡ ὑπογεννητικότητα στὴν Ἑλλάδα εἶναι μία πραγματικότητα, ποὺ ἔχει ξεκινήσει ἐδῶ καὶ πολλὲς δεκαετίες. Κι ἂν οἱ ἑλληνικὲς κυβερνήσεις δὲν πάρουν ἄμεσα μέτρα γιὰ νὰ καταπολεμήσουν τὴν πληγὴ αὐτή, βοηθώντας μὲ κάθε τρόπο τὶς ἑλληνικὲς οἰκογένειες νὰ ἀποκτοῦν παιδιά, τότε μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια σὲ λίγα μόλις χρόνια, οἱ Ἕλληνες θὰ ἀποτελοῦμε μειονότητα στὴν ἴδια μας τὴν πατρίδα.

Τὸ βασικότερο ὅμως πρόβλημα, ποὺ ἀποκαλύπτει ἡ ὑπογεννητικότητα τῆς Ἠπείρου καὶ γενικότερα τῆς Ἑλλάδος, εἶναι τὸ ὅτι ἔχουμε ξεφύγει οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ ἔχει διαλυθεῖ ὁ γάμος καὶ ἡ οἰκογένεια. Γι’ αὐτὸ οἱ Ἕλληνες δὲν θέλουν ν᾿ ἀποκτήσουν παιδιά. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ ἐλάχιστα παιδιὰ ποὺ γεννιοῦνται, μεγαλώνουν μέσα σὲ προβληματικὲς οἰκογενειακὲς συνθῆκες.

Εἶναι ἀσφαλῶς ἀπαραίτητες οἱ θεσμικὲς παρεμβάσεις, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ χρειάζεται περισσότερο εἶναι ἡ ἐπιστροφή μας σὲ μιὰ ζωὴ πίστεως, ἀγάπης καὶ θυσίας. Νὰ ξαναβροῦμε τὴν ἀξία τῆς ζωῆς· νὰ ξαναβροῦμε τὴν ἐμπιστοσύνη μας στὸν Θεό. Καὶ νὰ δοῦμε τὸ παιδὶ ὄχι ὡς «κόστος», ἀλλὰ ὡς εὐλογία καὶ διακονία. Μόνο ἔτσι μπορεῖ νὰ καρποφορήσει ξανὰ ἡ ζωὴ στὸν τόπο μας.