ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ (Φ. 1983)

 

Προς

Την πρόεδρο της Μικρασιατικής Στέγης Κορίνθου

Κα Βασιλική Ευστρατιάδου,

Ιωνία Κορίνθου

 

​Αγαπητή κα Πρόεδρε,

​Με ιδιαίτερη χαρά και συναδελφική εκτίμηση, επικοινωνώ μαζί σου, εκφράζοντας τόσο σ’ εσένα, όσο και στο Διοικητικό Συμβούλιο τον θαυμασμό μου και την συγκίνησή μου για το επιτελούμενο έργο σας.

Οι άοκνες προσπάθειες να κρατήσετε ζωντανή την μνήμη της θρυλικής Σμύρνης, της Μητρόπολης του Μικρασιατικού Ελληνισμού, κοιτίδα του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος, σας τιμούν και πιστοποιούν την αγάπη σας στο έργο που επιτελείτε.

Αυτή σας η ευαισθησία και αφοσίωση στην ιερή μνήμη που πάντα κρυφοκαίει στις καρδιές και επιτάσσει να τηρηθεί ζωντανή η ανίκητη ελπίδα —όσο επώδυνες και αν είναι οι θύμησες των «Χαμένων Πατρίδων»— κρατάει στην καρδιά του το όνειρο που παραδίδει από γενιά σε γενιά τον πόνο σύμπαντος του Ελληνισμού να ελπίζει στο θαύμα της ανάστασης.

​«Εμείς την χτίσαμε, δική μας ήταν, μας ανήκει η Σμύρνη...»

​Το έργο σας —όπως και όλων των άλλων Μικρασιατικών Συλλόγων— εμπνέει και καθοδηγεί, καθώς παραδίδει την σκυτάλη από γενιά σε γενιά και γίνεται θεσμός στις τόσες συλλογικές πολιτιστικές εκδηλώσεις, που συμβάλλουν στον στοχασμό και αγωνιούν για την διατήρηση του ονείρου.

Το παρόν εργάζεται για την πραγμάτωση της μελλοντικής ενόρασης.

Η πρώτη στην δεύτερη, η δεύτερη στην τρίτη γενιά, συνεχίζει να παραδίδει την άσβεστη δάδα της μνήμης.

Και τούτο αποδεικνύεται από το πείσμα, τη θέληση και το αναφαίρετο δικαίωμα στα «πιστεύω», από τότε που έφτασαν στην Ελλάδα οι Μικρασιάτες και αποτέλεσαν ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, ενσωματωμένοι στην ελληνική κοινωνία.

Βύρωνας, Νέα Ιωνία, Νέα Σμύρνη με παρόμοιες άλλες οργανωμένες κοινωνίες σε επαρχιακές πόλεις, το αποδεικνύουν.

Και η δική σας Ιωνία, μια πόλη μέσα στην πόλη της Κορίνθου, μοιάζει με άοκνη κυψέλη δραστηριοτήτων, ποιοτικών έργων  και πολιτισμικών προσφορών. Επιδιώξεις που μαρτυρούν την ανάγκη της επιθυμίας, να κρατηθεί λαμπερή η φλόγα της θύμησης των μαρτυρικών Μικρασιατών.

​Δεν ξέχασαν ποτέ τον πολιτισμό τους που άνθισε επί αιώνες, παρά τις δυσκολίες που μετέπειτα αντιμετώπισαν για την ενσωμάτωσή τους στη νέα πατρίδα και μετέφεραν και έκαναν αποδεκτό τον πλούτο του πνεύματος με τις παραδόσεις τους —από την μουσική και τα τραγούδια τους που ενέπνευσαν και τους σύγχρονους συνθέτες.

​«Τα Σμυρνέικα τραγούδια ποιος σου τά 'μαθε να τα λες και να δακρύζεις της καρδιάς μου ανθέ...»μέχρι ​τις τέχνες, την οικονομία, τις γεύσεις της πατροπαράδοτης κουζίνας. Συνήθειες που μετέφεραν και στον νέο τόπο που εγκαταστάθηκαν.

Και δεν ξέχασαν ποτέ να αγωνίζονται για το καινούργιο, το ωραίο και τ’ αληθινό!

Και σήμερα γνωρίζουν, πως οι δικοί τους καταδιωγμένοι και ρημαγμένοι παππούδες και γιαγιάδες τους, έζησαν σε καταυλισμούς προσφυγικούς, κοιμήθηκαν σε στρώματα πάνω στο υγρό έδαφος της Δραπετσώνας, σε παράγκες από λαμαρίνες και πισσόχαρτο!

Άντεξαν όμως! Και νίκησαν!

Οι στίχοι του άσματος του Θεοδωράκη σ’ αυτήν την εναγώνια προσπάθεια στοχεύουν: «Στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή... εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί...»

​Από πάντα νιώθω κι εγώ μαζί σας την ιδιαίτερη υπερηφάνεια και θεωρώ τιμή μου, που δίδαξα στο εναρκτήριο διδασκαλικό μου λειτούργημα —το πρώτο-πρώτο της χρονιάς που πήρα το πτυχίο μου— στα παιδιά της Ε' τάξης του 4ου Δημ. Σχολείου Κορίνθου (στον τότε Συνοικισμό).

Σε μια αίθουσα διδασκαλίας, ασφυκτικά γεμάτη από 60 παιδιά —μαθητές και μαθήτριές μου— που γινόταν το μάθημα.

Ένιωσα τότε, να μου διοχετεύουν από το θλιμμένο, γεμάτο περισυλλογή βλέμμα τους, την κληρονομημένη αγωνία τους, από παππούδες και πατεράδες μεροκαματιάρηδες (νωπές οι μνήμες εκείνων), την ουσία της νοσταλγίας για τις Αλησμόνητες Πατρίδες.

Η τότε διαφορά της ηλικίας μου με τα παιδιά εκείνα, ήταν μόλις εννέα (9) έτη.

Μεγάλοι τώρα —80άρηδες— επικοινωνούν μαζί μου μετά από 70 ολόκληρα χρόνια!! Και τα νιώθω να παραμένουν ακόμη παιδιά, παιδιά δικά μου!

Οι μετουσιωμένες μνήμες στα παιδιά εκείνα για τις Αλησμόνητες Πατρίδες από τους γονείς τους, έγιναν και δικά μου βιώματα!

​Εύχομαι, αγαπητή Βασιλική, το άοκνο έργο σας να είναι ευλογημένο και η διαφύλαξη των αξιών που μεταλαμπαδεύετε να εξακολουθήσει να διακρίνει και άλλους άξιους συνεχιστές του έργου σας.

Οι Αλησμόνητες Πατρίδες, το επιτάσσουν!!

​Με τιμή

Τάσος Βολτής

​Υ.Γ. Ευχαριστώ για την τιμητική προσφορά του αξιόλογου ημερολογίου του 2026, που επέχει και θέση συλλεκτικού έργου, με τις αναφορές του στην αγαπημένη και αλησμόνητη Σμύρνη.