Αριστερά ~ ή δεξιά (Φ. 1974)

Σημειολογικές παρατηρήσεις από μια κοινοβουλευτικού ελέγχου

Γράφει - παρουσιάζει ο Θεόδωρος Σαρέλας*

Μπαίνοντας στην Βουλή, και στα θεωρεία, βλπεπεις έδρανα τελείως άδεια απέναντι (κοινοβουλευτικός έλεγχος). Μια βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο Κέντρο. Εντάξει, αυτό θεωρείται «Κέντρο», εκεί θα καθόταν. Απέναντι τα έδρανα της Κυβέρνησης. Στη μέση, δεξιά όπως τα βλέπεις, έδρες, έδρανα, γραμματείς, πρόεδροι κ.τ.λ. της Βουλής. Και διερωτασαι: τι είναι αυτό που-βλέπω τώρα απέναντι μου; (από κάτω από το θεωρείο δεν βλέπεις, δεν σ' αφήνουν να καθίσεις στην πρώτη γραμμή των καθισμάτων - έχεις άνδρες και γυναίκες της ασφάλειας, οι οποίοι, όσο εσύ βλέπεις τις εργασίες της Βουλής, αυτοί βλέπουν εσένα, μην κάνεις καμιά κίνηση!).

Τι είναι αυτά τα έδρανα, ειδικότερα, που βλέπω απέναντι μου; Δεξιά, ή Αριστερά; (ως άδεια έδρανα, γιατί βουλευτή δεν βλέπεις κανέναν).

Διότι, αν η "δεξιά" και η 'αριστερά" ορίζεται όπως βλέπεις από τα έδρανα προς το προεδρείο, αυτό που βλέπεις είναι η "αριστερά". Όπως κάθονται οι βουλευτές, στο αριστερό τους χέρι. Αν, όμως, ορίζονται όπως το βλέπεις από το προεδρείο προς τα έδρανα, τότε αυτό που βλέπεις είναι η "δεξιά". Ο πρόεδρος της βουλής, τους έχει «στο δεξί του χέρι». Και η κυβέρνηση (οποιασδήποτε παράταξης) κάθεται "εκ δεξιών του προέδρου". Έτσι, με την απορία «σε παρένθεση», παρακολουθείς.

Πρώτη «επίκαιρη ερώτηση», κάποιος από κάτω σου, μιλάει με έναν Υφυπουργό. Δεν έχεις ακούσει ονόματα, δεν γνωρίζεις φωνές. Ο Υφυπουργός και ο βουλευτής σου κάνουν κα-λήν εντύπωση. Τελικά, ο Υφυπουργός είναι ο Νίκος Ταγαράς. Καταρχάς, με μυαλό έτοιμο. Αγορεύει απέξω, και απέξω, επίσης, λέει και νόμους, άρθρα, παραγράφους - «θα το βρείτε στην παράγραφο «γ», κύριε συνάδελφε». Ήθος. «Αυτά τα προβλήματα προσπαθήσαμε να λύσουμε, κύριε συνάδελφε, είστε κι εσείς πολιτικός μηχανικός, όπως κι εγώ, και ευχαρίστως, και μετά από αυτή τη συζήτηση, να συνεργαστούμε, πέστε τις προτάσεις σας. Και εύχομαι, οι δήμοι και η τοπική αυτοδιοίκηση να συνεργαστούν, εμείς ένα πλαίσιο δίνουμε με το Προεδρικό Διάταγμα - για την ασφάλεια του δικαίου - αλλά η υλοποίηση τους απαιτεί... και έτσι, πιστεύουμε, θα λύσουμε, έστω και με καθυστέρηση, μια εκκρεμότητα από το 1983...». Πολιτικός Μηχανικός, τελείως εκτός παρατάξεων, να το πεις «τεχνοκράτης»; Όχι ακριβώς. Ο πολιτικός όπως θα τον ήθελες να είναι. Θα υπάρχουν προβλήματα από πίσω, αλλά και από τον τόνο του ερωτώντος (από κάτω μας), δεν φαινόταν κάτι το άλυτο. «Και, για να μην καταχραστώ τον χρόνο μου, το υπόλοιπο μέρος της απάντησης μου θα το πω στον χρόνο της δευτερολογίας μου, κυρία πρόεδρε ευχαριστώ». Στην αίθουσα εισέρχεται ο πολύς Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης. Σουλατσάρει λιγάκι, μιλάει στο αυτί των μισών άπατους καθήμενους στα έδρανα της κυβέρνησης και του προεδρείου, ρίχνει μια ματιά κάτω...

(στο μεταξύ, η Υπουργός - ή υφυπουργός Υγείας, απαντά σε μια ερώτηση - δεν μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ... μάλιστα, ούτε ερωτών, ούτε η απαντώσα, εξάντλησαν τον χρόνο της ερώτησης (τρίλεπτα), και των δευτερολογιών (τρίλεπτα). Η ερωτώσα στην οποία ήρθε ο Άδωνις να απαντήσει ήταν η Ράνια Θρασκιά. Για ένα Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Ελλείψεις προσωπικού, χρόνοι αναμονής. Νούμερα - φανερή η τάση του Γεωργιάδη να συγκρίνει με την εποχή ΣΥΡΙΖΑ, «το 2019 ξοδέψατε τόσα ... εμείς, το 2023 ξοδέψαμε τόσα...» («τον πληθωρισμό τον έλαβε υπόψη του;», σκεφτήκαμε, αλλά ... ου του παρόντος). Υψηλού προφίλ, όχι τόσο ενδιαφέρον, πέραν του ότι ο Γεωργιάδης έδωσε μιαν ενδιαφέρουσα διάσταση του ζητήματος: η ερώτηση (Θρασκιά) ήταν από την άποψη του πόσες μόνιμες θέσεις καλύπτονται. Αλλά η Κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται τόσο για τις μόνιμες θέσεις, όσο για το outsourcing: αποκεντρώνει κρατικές υπηρεσίες σε ιδιώτες. Στέλνει, λ.χ., από τα κρατικά νοσοκομεία ασθενείς να τους χειρουργήσουν ιδιώτες χειρούργοι - με έξοδα, προσώρας, του Ελληνικού Κράτους.

«Όργιο», βέβαια, προέκυψε η ερώτηση της Ζωής Κωνσταντο-πούλου, προέδρου της «Πλεύσης Ελευθερίας» και πρώην προέδρου της Βουλής, στον Γιώργο Μυλωνάκη, «υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ», για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Αν στην συζήτηση Θρασκιά - Γεωργιάδη διεφάνη κάποια «ρητορική» τύπου τηλεοπτικού γυαλιού (θα την λέγαμε: «δικηγορο-δημοσιογραφοτηλεοπτική», είναι νέο είδος, δεν το έχει ακόμα ο... Μπαμπινιώτης), εδώ, ήταν ΤΟ όργιο!___________------------

Η Κωνσταντοπούλου είχε θέσει ερώτημα στον Μυλωνάκη με βάση σειρά παραπολιτικών δημοσιευμάτων, για την γνώση της Κυβέρνησης ότι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας παρα-κολουθιώνταν από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Έτσι, βουλευτής είχε κληθεί, ένα χρόνο πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο ΟΠΕ-ΚΕΠΕ, από τον κ. Μυλωνάκη - ο οποίος φαίνεται να είναι «ο άνθρωπος για όλες της δουλειές» του Μητσοτάκη, και υποκα-^ τάστατος σάκκος του μποξ, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν είναι διαθέσιμος - προχθές δεν ήταν - και του είπε ο κ. Μυλω-νάκης: «δεν θα γίνεις υπουργός, γιατί σε παρακολουθεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία». Το οποίο διέρρευσε στον Τύπο, μετά επιβεβαιώθηκε - η παρακολούθηση, τουλάχιστον - υπήρξαν και οι σχετικές «διαψεύσεις» κ.τ.λ. κ.τ.λ., αλλά ... το πράγμα δεν θα το άφηνε η Ζωή έτσι! Και ο μεν λόγος της Ζωής είναι γνωστός. Δικηγόρος μαχητική, με ετοιμότητα προφορική, και μιαν ικανότητα να προκαλεί τις εντυπώσεις που θέλει, να χτυπάει ουσία, και να «μην αφήνει τίποτα να πέσει». Και μια βεβαιότητα, βέβαια, σ' αυτά που έλεγε. Και μια χαρακτηριστική αδιαφορία για τους κανόνες. Έτσι... τα τρία λεπτά της Ζωής γίνηκαν ... δεκαπέντε, τα τρία λεπτά του Υφυπουργού γίνηκαν ... είκοσι, τα άλλα τρία λεπτά της Ζωής γίνηκαν ... δεκαεπτά ... κ.ό.κ., και... ακόμα εκεί θα ήμασταν, αν δεν είχε ανέβει στην έδρα ο κ. Βιλλιάρδος, αντιπρόεδρος εκ της «Ελληνικής Λύσης», αντιγερμανός (και σοβαρός αναλυτής), ... γερμανικής παιδείας, και δεν καλούσε τους αντιμαχόμενους σε στοιχειώδη σεβασμό του χρόνου. Τι εντύπωση μας έκανε ο Μυλωνά-κης, ως αγορητής; Τι να μας κάνει; Είχε μπροστά του ένα κείμενο με την ρητορική του πλέον τετριμμένου είδους, απαντούσε στην Κωνσταντοπούλου in personam, παίρνοντας πόζα, που «παραγόταν» μεν από το κείμενο, αλλά - φανερά - ήταν γραμμένο από λογογράφο. Όχι, μάλλον, από τον Βλαστάρη (αυτός - είναι του Μητσοτάκη). Από κάποιο ... βλασταρόπου-λο, ίσως; Η ρητορική του λογογράφου του Μυλωνάκη, της τάξεως της Μητσοτακικής (βλασταρικής) ρητορικής, σε ένα πνεύμα επιθετικής καταφρόνησης γνωστό από αρθρογράφους σαν τον Μουμτζή και τον Καλογερόπουλο (λ.χ„ υπάρχουν κι άλλοι πολλοί), κάλυπτε, εν προκειμένω, την πλήρη έκθεση του. «Και μας λέτε, κυρία Κωνσταντοπούλου, ότι παρα-κολουθιώνταν οκτώ βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, κι εμείς ειδοποιήσαμε μόνον τον έναν! Τους υπόλοιπους επτά, γιατί δεν τους ειδοποιήσαμε κυρία Κωνσταντοπούλου;» (τέτοια επιχειρήματα). Ούτως ή άλλως, τι σημασία έχει; Για το τζερτζελο γινόταν όλη η συζήτηση. Βλέπεις την Αίσθηση της Ματαιότητας να σου χαμογελάει από το απέναντι θεωρείο, και δίπλα της, να αναβοσβήνει η εικόνα της Αίσθησης της Γελοιότητας. Αλλά η Αίσθηση της Ματαιότητας δίνει τον τόνο. Εντάξει, εκτέθηκαν Μητσοτάκης και Μυλώνάκης. Και τι μ' αυτό; Για την «δική μας» υπόθεση, ερώτηση της κας Κατερίνας Κοζάνη και απάντηση του κ. Νίκου Τσάφου, τα λέμε παραδίπλα: στο Κύριο Αρθρο και στο editorial.

Μόνο, για να ολοκληρώσουμε την εμπειρία μας, «ξυπνήσαμε» λιγάκι από την μαγεία μιας «κοινοβουλευτικοτηλεοπτικής» αντέγκλησης, όταν ακούσαμε χειροκροτήματα στην τελευταία ατάκα της Κωνσταντοπούλου. Ήταν από κάτω μας. Η Κωνσταντοπούλου είναι αριστερά; Άρα, από κάτω μας είναι η Αριστερά. Τώρα που το σκεπτόμαστε... βρε! Αποκάτω μας δεν ήταν και ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ; Άρα... από κάτω μας είναι η Αριστερά!

Η «Δεξιά» και η «Αριστερά», λοιπόν, ορίζονται όπως φαίνονται από το προεδρείο της Βουλής. Όχι όπως βλέπουν οι ίδιοι οι βουλευτές τον εαυτό τους. Ωστόσο, η στιγμή εκείνη της αμηχανίας - δεν στερείται φιλοσοφικής σημασίας. Η Αριστερά και η Δεξιά είναι έννοιες σχετικές, και η φαινομενολογία του πράγματος σου επιφυλάσσει εκπλήξεις σε κάθε σου βήμα.