Έξω από τα δόντια : Έτσι τελειώνει ο Εθνικός μας Ύμνος… Γιατί δεν μας το διδάσκουν στα σχολεία ;

Στίχος 144 Ἡ Διχόνια, ποὺ βαστάει·
ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ.
καθενὸς χαμογελάει, πάρ᾿ το, λέγοντας, κι ἐσύ.

145 Κειὸ τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει,
χει ἀλήθεια ὡραῖα θωριά· μὴν τὸ πιᾶστε, γιατὶ ρίχνει εἰσὲ δάκρυα θλιβερά.

146 Ἀπὸ στόμα ὅπου φθονάει,
παλικάρια, ἂς μὴν ῾πωθῇ,
πῶς τὸ χέρι σας κτυπάει,
τοῦ ἀδελφοῦ τὴν κεφαλή.

147 Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους
τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά:«Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους,
δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά».

148 Τέτοια ἀφήστενε φροντίδα
ὅλο τὸ αἷμα ὁποὺ χυθῇ γιὰ θρησκεία καὶ γιὰ πατρίδα
ὅμοιαν ἔχει τὴν τιμή.

149 Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε,
γιὰ πατρίδα, γιὰ θρησκειά,
σᾶς ὁρκίζω, ἀγκαλιασθῆτε
σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά.

150 Πόσον λείπει, στοχασθῆτε
πόσο ἀκόμη νὰ παρθῇ πάντα ἡ νίκη, ἂν ἑνωθῆτε
πάντα ἐσᾶς θ᾿ ἀκολουθῇ πάντα ἐσᾶς θ᾿ ἀκολουθῇ