Η Εθνική μας Επέτειος του ιστορικού «ΟΧΙ»
Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΦΑΡΑΝΤΑΤΟΥ *
Το Έθνος σύσσωμον εξηγέρθη και επολέμησε γενναίως υπέρ των πεπρωμένων της φυλής μας, υπέρ των ιδανικών της ελευθερίας, της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Εκαλείτο να δοκιμάσει διά μίαν ακόμη φορά τας αρετάς του και να επιβεβαίωση την ιστορικήν του πορείαν.
Όταν η Ελλάς εισήλθε εις τον πόλεμον, προτιμήσασα το τεθνάναι καλώς ή το ζην αισχρώς, ποία ήτο η κατάστασις εις την Ευρώπην και ιδιαιτέρως εις τα Βαλκάνια;
Εις την Ευρώπην τον Οκτώβριον του 1940, η Γαλλία, το Βέλγιον, το Λουξεμβούργον, η Ολλανδία, η Δανία, η Νορβηγία και η Πολωνία είχαν καταληφθή από τας δυνάμεις του Άξονος.
Η Μεγάλη Βρεττανία είχε κατορθώσει να περισώση το έμψυχον υλικό του εκστρατευτικού της σώματος, μετά την μάχη της Δουνκέρκης και, απομείνασα μόνη, ηγωνίζετο να αποτρέψει τον κίνδυνον εισβολής των Γερμανών εις τας νήσους της. Η Σοβιετική ‘Ενωσις και οι ΗΠΑ δεν είχαν αναμειχθεί ακόμη εις την σύρραξιν του Β’ Π.Π. (1939-’45).
Εις τα Βαλκάνια, η μεν Νοτιοσλαβία ήτο μάλλον φιλοαξονική, η Ρουμανία συνειργάζετο πολιτικά με τον Άξονα, η Βουλγαρία ήσκει καιροσκοπικήν πολιτική, η δε Τουρκία ετήρει ουδετέραν στάσιν, αναμένουσα τας εξελίξεις. Υπ’ αυτάς τας συνθήκας η Ελλάς εισήλθεν εις τον πόλεμον.
Το έθνος ηνωμένον και εις μίαν αγρίαν οργήν, που του εγέννησεν η τρωθείσα αξιοπρέπειάν του και η βαθεία ιστορική του συνείδησις, επολέμησε και έγραψε νέας σελίδας δόξης και μεγαλείου.
Η εξιστόρησις των γενναίων πράξεων της θρυλικής εκείνης εποποιίας είναι γνωστή, τόσον από την εξέλιξιν του πολέμου κατά την μεγαλειώδη προέλασιν του ελληνικού στρατού εις την Βόρ. Ήπειρον, η οποία στενάζει ακόμη υπό αλβανικήν κατοχήν, όσον και μετέπειτα στα οχυρά της γραμμής Μεταξά και στην Κρήτη, αλλά και στην Αφρικήν (Ελ Αλαμέϊν) και εντός της Ιταλίας (Ρίμινι), καθώς και κατά την κατοχήν της Πατρίδος με την εθνικήν αντίστασιν (Ζέρβας, Ψαρρός, Γρίβας, Τσιγάντες, Αντών Τσαούς, κ.λπ.).
Διατί όμως οι Έλληνες επολέμησαν με τοιαύτην αυταπάρνησιν προς τον θάνατον και με μοναδικήν γενναιότητα; Την απάντησιν την δίδει η ιστορία μας, πρόσφατος και παλαιοτέρα, την δίδουν τα δημοτικά μας τραγούδια και η λαϊκή μας παράδοσις, την δίδει ολόκληρος ο λαός μας, που είναι ο ίδιος από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα.
«Μολών λαβέ» είπαν οι Τριακόσιοι του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες (480 π.Χ.) στον Πέρση επιδρομέα, το ίδιο ΟΧΙ ανεφώνησε και ο Κωνσταντίνος ΙΑ Παλαιολόγος (1405-1453) στις δελεαστικές προτάσεις του Μωάμεθ του Πορθητού (1430-1481) το 1453, το ίδιο είπαν και οι απόγονοι αυτών το 1940! Ολιγάριθμοι τότε οι Έλληνες, ολιγάριθμοι και σήμερα. Αυτό όμως δεν έχει σημασίαν, διότι «η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα». Στο βάθος της καρδιάς μας υπάρχει κάτι το μυστηριώδες και άγνωστον, κάτι το οποίον δεν αναλύεται. Είναι αυτό που συνιστά την βαθυτεραν ουσίαν της Ελληνικής ψυχής και του Ελληνικού μεγαλείου. Είναι αυτό που ονομάζεται ευψυχία, αρετή και τόλμη. Είναι ακριβώς εκείνο, που, τα πνευματικά και ψυχικά στοιχεία, εδημιούργησαν το θαύμα του Σαράντα. Είναι παράλληλα οι αρετές της ομονοίας, της εθνικής ενότητος και ομοψυχίας, που εγιγάντωσαν τους Έλληνας πολεμιστάς, οι οποίοι μας έδωσαν αυτό που σήμερα υπερήφανα εμείς εορτάζομε.
Οι Πανέλληνες του ‘40 ηρνήθησαν την οποιαδήποτε επιβολήν εις βάρος των, ηρνήθησαν όμως και την ιδέα του «κυριάρχου λαού των Αρίων», ηρνήθησαν την ουσία και τα πιστεύω του φασισμού και του ναζισμού, όπως, εν συνεχεία, ηρνήθησαν και την εθνοπροδοτικήν και ολεθρίαν δεκαετή πολεμικήν δράσιν του κομμουνισμού, προς κατάληψιν της εξουσίας εις την χώραν μας.
Ο αγών των Ελλήνων κατά τον Β’ Π.Π. αποτελεί τον σύγχρονον καταστατικόν χάρτην της ανθρωπότητος, ως περικλείων τον κρυστάλλινον κανόνα της εκτιμήσεως των πνευματικών και ηθικών αξιών επί της γης, με την διδασκαλίαν περί της αξίας της ζωής ως ιδέας και ουχί ως ύλης, η οποία συνιστά την κινητήριον δύναμιν του μαρξισμού.
0 πόλεμος του 1940-’41 ήτο το καύχημα και η δόξα της συγχρόνου ιστορίας του Έθνους, ήτο πράγματι εποποιία μεγάλων ηθικών διαστάσεων. Διότι οι Ένοπλες Δυνάμεις ύψωσαν το ανάστημά των κατά των εισβολέων και ηγωνίσθησαν με θαυμασμό, σθένος και καρτερία. Προκαλέσασες το διεθνές ενδιαφέρον και αντιστρέψασες την επικρατούσα τότε σε πολλούς λαούς ηττοπάθεια, αλλά και αναμφισβήτητα επηρεάσασες την γενικωτέρα κατάστασιν εις την Ευρώπην.
Ο ίδιος ο Χίτλερ (1889-1945) εις λόγον του στις 4-5-1941 έλεγε: «Η ιστορική δικαιοσύνη με υποχρεώνει να διαπιστώσω, ότι από όλους τους αντιπάλους μας, ο ‘Ελλην στρατιώτης επολέμησε με ύψιστον ηρωισμόν και αυτοθυσΐαν. Εσυνθηκολόγησε μόνον όταν η εξακολούθησις της αντιστάσεως ήτο πλέον ματαία».
Ο Πρόεδρος των Η ΠΑ Φρ. Ρούσβελτ, την 28-10-1942 σημείωνε: «Η Ελλάς έδωσε το παράδειγμα, όπερ έκαστος εξ ημών δέον να ακολουθήση μέχρις ότου οι σφετερισταί της ελευθερίας οπουδήποτε της γης και αν ευρίσκωνται υποστούν την δικαίαν καταδίκην των». Ο ΡΙΦ σταθμός της Μόσχας, την 27-4-1942 εσχολίαζε: «Επολεμήσατε άοπλοι εναντίον πανόπλων και ενικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων και επικρατήσατε- δεν είναι δυνατόν να γίνη άλλως, διότι είσθε Έλληνες. Εκερδίσαμεν χρόνον διά να αμυνθώμεν. Ως Ρώσσοι και ως άνθρωποι σας ευγνωμονούμεν!».
Τέλος, οι Άγγλοι με θευμασμόν διετράνωσαν «του λοιπού δεν θα λέγωμεν ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλ’ ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες!».
Κλίνομεν ευλαβώς το γόνυ προς τους αθανάτους νεκρούς μας, οι οποίοι με την θυσίαν των μας εξασφάλισαν την ανεξαρτησίαν και ελευθερίαν μας.
Συνοπτικώς, ο πόλεμος αυτός είχε τις εξής απώλειες: Νεκροί 16.357, τραυματίαι 49.993, αγνοούμενοι 1.986. Τα άνθη με τα οποία σας εστεφάνωσε η Πατρίς και ολόκληρος η ανθρωπότης, είναι ακόμη νωπά. Και ενώ διαδραματίσαμε σημαντικόν ρόλον στην όλη εξέλιξιν του πολέμου, οι μεγάλοι μας σύμμαχοι ελησμονησαν το χρέος των προς την Ελλάδα, η οποία, εμπλακείσα, εν συνεχεία στον αντικομμουνιστικόν αγώνα, προσπαθεί ακόμη να επούλωση τας πληγάς της, μετά μάλιστα και την εθνικήν προδοσίαν έναντι της Μακεδονίας μας.
Η Ελλάς είναι το καύχημα της Οικουμένης. «Εξ Αθηνών εσμέν» εκαυχάτο ο περίφημος μυθογράφος του Λουδοβίκου ΙΔ’ (1638-1715), ο Λα Φονταίν (1621-1695) και ο μέγας Γερμανός ποιητής Γκαίτε (1749-1832) αναφωνεί: «Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά διά τον άνθρωπον, είναι η Ελλάς διά την ανθρωπότητα».
* Ο κ. Χρίστος Φαραντάτος, είναι Υποστράτηγος ε.α. διαμένων στην Αθήνα.
Αφήστε ένα σχόλιο