Θυμάμαι

Του ΠΕΤΡΟΥ ΖΑΧΟΥ*

Αυτές τις μέρες με την τόσο συναισθηματική φόρτιση εξ αιτίας του Σκοπιανού προβλήματος- φτερουγίσματα της σκέψης με γυρίζουν πίσω στα νοσταλγικά γυμνασιακά χρόνια.

Ήταν τότε που η Ελλάδα έβγαινε από τον πόλεμο τον κερδισμένο, με τον αέρα της οσμής των παλικαριών της, στα κακοτράχαλα βουνά της Αλβανίας, από το θυμό, λόγω του τορπιλισμού της Έλλης στην Τήνο, από τη φασιστική Ιταλία και συγχρόνως χαμένο, με τις μετέπειτα περιπέτειες που κόστισαν στο σώμα της βαθιές χαίνουσες πληγές από τον παρανοϊκό Χίτλερ και τον εμφύλιο που επακολούθησε.
Ήταν τότε που οι δάσκαλοι και καθηγητές απολάμβαναν σεβασμού στις τοπικές κοινωνίες μικρές και μεγάλες, για το ρόλο τους στην εκπαίδευση των νέων, των προερχομένων κυρίως από καθημαγμένες οικογένειες εξ αιτίας των συνεπειών του πολέμου.
Στο μάθημα εντός επικρατούσε σχετική ησυχία ανάλογη με την ανοχή ή όχι του δασκάλου ή καθηγητή, εκκλησιασμός εν παρατάξει με συμμετοχή όλων μαθητών και εκπαιδευτικών, μιας κοινωνίας ζηλευτής σε όλους όσους ήταν έξω από το ζωντανό αυτό εργαστήρι της γνώσης. Αυτός ήταν ο τρόπος διασκέδασης, ελάχιστα ραδιόφωνα, αμάξια άγνωστα, φτωχικός έως ανύπαρκτος ο τρόπος διασκέδασης.
Όλοι οι απ΄ έξω μας έβλεπαν σαν προνομιούχους της μέσης εκπαίδευσης, αφού δεν μπορούσαν να εγγραφούν σ΄ αυτή είτε λόγω άρνησης των γονέων τους, να κρατήσουν τη γη, ή από οικονομική αδυναμία αφού τότε υπήρχε δαπάνη εγγραφής και τα βιβλία κόστιζαν αρκετά χρήματα.
Στις εθνικές επετείους, μια εβδομάδα πριν από το σημαντικό εορταστικό γεγονός, χαλάρωναν τα πάντα προ του μεγαλείου του.
Γενικός σημαιοστολισμός-φωτογραφίες μεγάλων διαστάσεων όλων των ηρώων του έθνους στους διαδρόμους του σχολείου και στις προσόψεις.
Το εξωτερικό των κτηρίων πάντα δαφνοστεφανωμένο και έντονα γιορταστικό.
Την παραμονή μεταμεσονύχτιες λαμπαδηδρομίες, εντυπωσιακό φαινόμενο με μεγάλη συμμετοχή, που όλοι εύρισκαν τρόπο από τα ελλειπή μέσα που διέθεταν, να συμμετέχουν.
Δύο ώρες ύπνος και μετά, λίγο πριν την αυγή, κάπου στις 04.30 – 06.00, οι ήχοι της σάλπιγγας ηχούσαν το εωθινό με τα εμβατήρια που οι ακούραστοι γυμναστές μας έδιναν το σύνθημα να τραγουδάμε όλοι μαζί περιδιαβαίνοντας όλους τους κεντρικούς δρόμους.
Αυτό το κλήμα προετοίμαζε όλους τους κατοίκους να σπεύσουν την επομένη να παρευρεθούν σε κάτι ασυνήθιστο και καταπληκτικό για να νοιώσουν τον παλμό της εθνικής ανάτασης και να καμαρώσουν τα παιδιά, εγγόνια και τη νέα γενιά που είχε ανατείλει μεταπολεμικά και επορεύετο το δρόμο τον καλό (γράμματα-παιδεία γενικώς-εκκλησία) αθλητισμός κλπ.
Έτσι λοιπόν πορευθήκαμε μετά τον πόλεμο τον καταστροφικό.
Ήταν τότε που όλοι οι μαθητές μικροί-μεγάλοι ήξεραν τι γιορτάζαμε και τους αντιπάλους πρωταγωνιστές γενικώς και σε λεπτομέρειες.
Τόση ήταν η εμβάθυνση στο ιστορικό γεγονός που υπήρχε πρόσκληση όλων να παρουσιάσουν εγγράφως την καλύτερη εργασία προς βράβευση.
Τότε η ελληνική σημαία ήταν η Ελλάδα όλη και η ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου εκφραζόταν σε δάκρυ από εθνική ανάταση και υπερηφάνεια.
Τα σχολικά βιβλία, με περιγραφές των ιστορικών γεγονότων, λεπτομερειακά χωρίς στρογγυλέματα –τότε όλοι οι μαθητές ήταν ενήμεροι των πάντων και από πηγές εξωσχολικών βιβλίων (ήταν σπάνια τότε τα βιβλία) για να θωρακίζονται με περίσσιες γνώσεις.
Σήμερα, 60 χρόνια μετά, τι συνέβη και χαλάρωσαν τόσο συνεκτικά πράγματα πατριωτικού περιεχομένου; Αλλοιώτικα σχολικά βιβλία ιστορίας κυρίως με απάλειψη ιστορικών γεγονότων και μάλιστα συνταρακτικών, σε περιληπτικό εύρος, ποιους σκοπούς εξυπηρετεί τέτοια άμβλυνση στην ιστορική αλήθεια; Σήμερα τους καθηγητές και πρυτάνεις τους χτίζουν αναρχικοί φοιτητές στα ΑΕΙ και στους χώρους διακίνησης ιδεών, διακοινούνται μολότωφ και φόβος νεκρικής σιγής, ιδίως τη νύχτα αφού ουδείς χώρος φυλάσσεται
Μήπως φταίει η Παγκοσμιοποίηση που οι τρανοί εξουσιαστές στα χαλκεία των αποφάσεων, για τους απ΄έξω από το κλαμπ της ισχυρής παρέας τους, κράτησαν εν υπνώσει τα σχέδιά τους και μας τα σερβίρισαν όταν θεώρησαν το κλίμα κατάλληλο για τα σχέδια των συμφερόντων τους.
Τι να υποθέσουν οι καταπιεσμένοι λαοί; Όταν ιστορικά έθνη στραπατσάρονται και γιατί έπρεπε να μας επηρεάσει τόσο βαθιά ώστε να θέλουν να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και που μας πάνε εν ονόματι του αυτοπροσδιορισμού των λαών, για την τύχη των οποίων τάχα κόπτονται, με τους δικούς μας του Κοινοβουλίου, να αναλίσκονται σε ατέρμονες στη βουλή των απόντων, εν πολλοίς βουλευτών συζητήσεις;
Στην προσπάθειά τους, αυτοί που κρατούσαν τις τύχες των λαών, να αποσπάσουν τον Τίτο από την κόκκινη αρκούδα, έτσι παρομοίαζαν τότε τους σοβιετικούς, μας συνέστησαν να μη αντιδράσουμε στα βαφτίσια των Σκοπίων από τον Τίτο ως Μακεδονία για τους δικούς του εσωτερικούς λόγους.
Ο Τίτο νοιώθοντας βαριά τη σκιά των σοβιέτ, στα σχέδιά του, αποσπάστηκε ηγηθής των αδεσμεύτων χωρών χαροποιώντας τη Δύση στην αποδυνάμωση των σοβιετικών, μεταξύ των οποίων και ημών των Ελλήνων με το κλείσιμο των συνόρων με τα γνωστά για εμάς κέρδη στο Γράμμο και Βίτσι.
Στο μεσοδιάστημα με επίσκεψη του στην Αθήνα, με τη νέα του ιδιότητα ως επικεφαλής της κίνησης των αδεσμεύτων, όταν τόλμησε να θέσει θέμα Μακεδονίας, ο Κων/νος Καραμανλής του έκοψε το βήχα κατά το κοινώς λεγόμενο, με την απειλή διακοπής των συνομιλιών γενικού περιεχομένου και το θέμα θεωρήθηκε λήξαν χωρίς συνέχεια.
Έτσι κάπως ο Τίτο, πανίσχυρος τότε, κατόρθωσε να συνενώσει τα άχρωμα εθνολογικά και διάσπαρτα μειονοτικά στοιχεία στη Μακεδονική και ένδοξη ονομασία, του μεγάλου Στρατηλάτη του μοναδικού παγκοσμίως.
Μετά ταύτα στα Σκόπια Εθνολογικός Οργασμός νυχθημερόν δούλευαν οι πιστέψαντες το παραμύθι του Τίτο, για πολλά χρόνια ενώ εμείς στηριγμένοι στις πλάτες ισχυρής συμμαχίας εφησυχάζαμε και μόνο ο τότε υπουργός Βορείου Ελλάδας Νίκος Μάρτης αρθρογραφούσε, για την παραχάραξη της ιστορίας η οποία συντελείτο, σε ώτα μη ακουόντων.

* Ο κ. Πέτρος Ζάχος, είναι σ. ΟΤΕ από την Κόρινθο.

(Συνεχίζεται)