7 Οκτωβρίου 2018 : ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΛΟΥΚΑ

ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ

Μπροστά στα έκπληκτα μάτια «όχλου ικανού» μιας μικρής πόλης, που κηδεύουν τον μονάκριβο νεαρό γιό μιας χήρας, ένας Διδάσκαλος, ακολουθούμενος επίσης από όχλο πολύ και τους μαθητές του, απρόσκλητος, σταματάει αυτούς που βαστάζουν το φέρετρο και λέει στη μητέρα: «Μην κλαίς»! Μάλλον είναι σίγουρο ότι τόσο παράδοξη σκηνή δεν έχει επαναληφθεί στην παγκόσμια ιστορία. Και προφανώς οι πιο φυσικές αντιδράσεις των κηδευόντων τον νεαρό θα έπρεπε να ήταν: «Ποιός είσαι; Ποιός σε κάλεσε; Πώς τολμάς,».

«Μη φοβείσθε»
Πριν όμως προλάβουν να κάνουν τέτοιες ερωτήσεις, ο Χριστός ακουμπάει τη σορό και λέει στον νεκρό: «Νεαρέ, σε σένα μιλάω, σήκω»! Και ο νεκρός ανακάθησε μέσα στο νεκροκρέβατο και άρχισε να μιλάει. Ο ευαγγελιστής Λουκάς -ο μόνος που διασώζει το γεγονός- δεν μας αναφέρει κάτι για τις αντιδράσεις της χαροκαμένης μάνας, στην οποία ο Χριστός «έδωσε» πάλι το παιδί της. Μιλάει μόνο για τις αντιδράσεις του όχλου, που ήταν: από τη μιά, φόβος, και από την άλλη, δοξολογία.
Απόλυτα δικαιολογημένος ο φόβος·δεν έβλεπαν και κάθε μέρα αναστάσεις νεκρών. Είχαν περάσει κάποιοι αιώνες από τότε που οι προφήτες Ηλίας και Ελισσαίος είχαν επιτελέσει τέτοια θαύματα. Αλλά και στο κενό Μνήμα του Χριστού, έστω κι αν ο άγγελος είπε «μή φοβείσθε» στις Μυροφόρες, εκείνες έφυγαν με τέτοιο «τρόμο και έκσταση», που δεν είπαν τίποτε σε κανέναν. Ίσως δεν είναι παράξενο, που τόσο ο θάνατος όσο και η αναίρεσή του, η ανάσταση, προκαλούν παρόμοιο συναίσθημα: μεγάλο φόβο·φόβο μπροστά στο αφύσικο του θανάτου και στο υπερφυσικό της ανάστασης φόβο μπροστά σ’ αυτό που δεν αντέχουμε και σ’ αυτό που μας ξεπερνάει.

Ήλθε ο νικητής του θανάτου
Στην ανάσταση όμως του γιού της χήρας έχει σημασία ότι ο φόβος συνοδεύεται, ή μάλλον ξεπερνιέται με ένα δοξολογικό ξέσπασμα: «Επεσκέψατο ο Θεός τον λαόν αυτού». Ο Θεός όχι απλώς μας θυμήθηκε αλλά και μας επισκέφθηκε. Και μάλιστα ήλθε και έλυσε το «έσχατο» πρόβλημά μας: τον θάνατο. Από οριστικό τέλος τον έκανε «ύπνο», «κοίμηση». Αυτό έδειξε και στην ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, που θα περιγράψει στο επόμενο κεφάλαιό του ο ευαγγελιστής Λουκάς. «Μην κλαίτε. Δεν πέθανε, αλλά κοιμάται», είπε σ’ εκείνους που θρηνούσαν το μικρό κορίτσι. Όμως, τόσο ο γιος της χήρας της Ναΐν, όσο και η κόρη του Ιαείρου, και φυσικά κάθε νεκρός που θαυματουργικά ανέστη με τη δύναμη του Χριστού, πέθαναν πάλι και περιμένουν μαζί με όλους μας την «κοινήν ανάστασιν» κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Εδώ είναι επιβεβλημένος ο μόνος γόνιμος και σωτήριος φόβος: Άραγε «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών» με τη λαχτάρα να «προϋπαντήσω έν νεφέλαις τον Ποιητήν και Πλάστην μου;». Έχω μετανοήσει αρκετά και θέλω μέχρι τέλους να μετανοώ, ώστε να φτάσω «ένθα ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος και η απέραντος ηδονή των καθορώντων το άρρητον κάλλος του Προσώπου του;».

Η ανάσταση της μετάνοιας
Κάποτε είπε στον άγιο Γρηγόριο τον Διάλογο ο μαθητής του Πέτρος: «Πάτερ, θεωρώ ότι το μεγαλύτερο θαύμα που μπορεί να γίνει, είναι η ανάσταση ενός νεκρού». Και ο άγιος Γρηγόριος του απάντησε: «Αν δούμε τα πράγματα επιφανειακά, τότε πράγματι το μεγαλύτερο θαύμα είναι η σωματική ανάσταση ενός νεκρού. Αν όμως τα δούμε βαθύτερα και ουσιαστικά, τότε το μεγαλύτερο θαύμα είναι η μετάνοια ενός αμαρτωλού ανθρώπου. Γιατί στην περίπτωση της σωματικής ανάστασης, ξαναγυρίζει στη ζωή το σώμα του ανθρώπου, το οποίο πάλι θα πεθάνει. Ενώ στην περίπτωση της επιστροφής του αμαρτωλού, ανίσταται η ψυχή από τον θάνατο της αμαρτίας, για να ζήσει αιώνια».
Ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος λέει, ότι «εκείνος που συναισθάνθηκε και μετανόησε ειλικρινά και έμπρακτα για τις αμαρτίες του, είναι ανώτερος από εκείνον που ανασταίνει σωματικά νεκρούς με την προσευχή του». Γι’ αυτό, και όταν πάμε να κοινωνήσουμε, μαζί με τον άγιο Συμεών τον Μεταφραστή προσευχόμαστε: «Κύριε, εσύ που με την τριήμερη και ζωηφόρο σου Ανάσταση ανέστησες τον προπάτορά μας Αδάμ, ανάστησέ με κι εμένα που κατρακύλησα στην αμαρτία, δείχνοντάς μου τρόπους να μετανοώ». Άρα μόνο τότε γευόμαστε τους καρπούς της Ανάστασης του Χριστού από τώρα, όταν ανασταίνουμε τον εαυτό μας στη συνεχή υπακοή του θελήματός του: ανάσταση για προσευχή, ανάσταση για νηστεία, ανάσταση για μελέτη του λόγου του Θεού, ανάσταση για συγχώρηση και ευσπλαχνία προς τους άλλους, ανάσταση για τήρηση των θείων εντολών.
Μόνο με μιά τέτοια ανάσταση διαρκούς μετανοίας, η ανάσταση του σώματός μας, που -ούτως ή άλλως θα γίνει- την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, θα ολοκληρώσει τη μετοχή μας στη χαρά της αιώνιας ζωής κοντά του. Αυτός ο συνεχής αγώνας μετανοίας είναι και «η πρώτη ανάσταση», για την οποία μιλάει η Αποκάλυψη του Ιωάννη: «Μακάριος και άγιος ο έχων μέρος έν τη αναστάσει τη πρώτη·επί τούτων ο δεύτερος θάνατος ούκ έχει εξουσίαν» (Αποκ. 20,5). Με άλλα λόγια: Ο δεύτερος θάνατος, ο οριστικός χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεό κατά τη Δευτέρα Παρουσία, δεν θα απειλήσει κανέναν από εκείνους, που αγωνίζονται εδώ και τώρα για την έν Χριστώ «πρώτη ανάσταση». Δεν υπάρχει πιό παρήγορη προφητεία από αυτά τα λόγια. Μόνο που είναι ολοφάνερο ότι δεν θα επαληθευτεί χωρίς τη δική μας ελεύθερη συμμετοχή.

Αρχιμ. Β. Λ.