28 Οκτωβρίου 2018 : ΚΥΡΙΑΚΗ ΦΩΤΟΦΟΡΟΥ ΣΚΕΠΗΣ

Η ΥΓΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

«Πρώτα υγεία» είναι η πιο συνηθισμένη ευχή που λέμε όταν χαιρετιόμαστε με τους άλλους. Αυτή η προτεραιότητα είναι πολύ δικαιολογημένη, από τη στιγμή που -μετά την παρακοή και την πτώση- μπήκαν στη ζωή μας η φθορά, η αρρώστια και ο θάνατος.

Τεκμήριο υγείας
Και, ναι μεν, ο Χριστός «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος» πάρα πολλούς άρρωστους, αλλά ο πρωταρχικός σκοπός της ενανθρώπησής του δεν ήταν η αποτελεσματική οργάνωση ούτε ενός «παγκοσμίου συστήματος υγείας» ούτε ενός υποδειγματικού υπουργείου κοινωνικής πρόνοιας. Στόχος του δεν ήταν να ανεβάσει το προσδόκιμο όριο επιβίωσης αλλά να χαρίσει στους ανθρώπους αληθινή και αιώνια ζωή, την οποία ο Ίδιος όρισε ως επίγνωση του Πατέρα του, του μόνου αληθινού Θεού, και του απεσταλμένου του Ιησού Χριστού (Ίωάν. 17,3).
Δίκαια, λοιπόν, ο άγιος θεοφύλακτος Αχρίδος σχολιάζοντας την κίνηση του Ιαείρου να προσπέσει στα πόδια του Χριστού, για να ζητήσει τη θεραπεία της κόρης του, λέει ότι η βασική ένδειξη υγείας για τον άνθρωπο είναι «η επίγνωση και προσκύνηση της θεότητας του Χριστού, όχι μόνο κάτω από την πίεση κάποιας θλίψης ή δοκιμασίας», αλλά και στις ηλιόλουστες ημέρες. Αλίμονο, αν η πίστη και η προσευχή καταντήσουν «ομπρέλες», που τις ανοίγουμε, μόνο όταν «βρέχει θλίψεις» και μετά τις κλείνουμε και τις βάζουμε στη γωνία της πνευματικής αδιαφορίας.

Πρωταθλήτρια πίστης
Σε τέτοια «βροχερή» περίοδο της ζωής τους γνώρισαν τον Χριστό και η αιμορροούσα και ο Ιάειρος. Είναι όμως φανερό ότι η αιμορροούσα τα πήγε πολύ καλύτερα στις «εξετάσεις πίστης» από τον άρχοντα της συναγωγής. Οι ερμηνευτές επισημαίνουν ότι είχε να ξεπεράσει (α) την ντροπή για την ιδιάζουσα αρρώστια της, (β) τον φόβο να ακουμπήσει φανερά τον Χριστό «υπό του νόμου κωλυομένη», αφού ήταν ακάθαρτη, και (γ) την υποψία «μήποτε διαγνωσθείσα απελαθή παρά του όχλου» για τον ίδιο λόγο. Τεράστιο το κόστος της πίστης της και μεγάλα τα ρίσκα στα οποία έβαλε τον εαυτό της. Πράγματι απαιτείτο ακράδαντη πίστη στη δύναμη και στη φιλανθρωπία του Χριστού, για να ξεπεράσει αυτά τα όντως μεγάλα εμπόδια. Γι’ αυτό και ο Χριστός κατέστειλε πρώτα «τον τρόμον της ψυχής αυτής δια του ειπείν «θάρσει θύγατερ»» (άγιος θεοφύλακτος), την αποκάλεσε με οικειότητα «θυγατέρα» του, και την δόξασε ώς πρότυπο πίστης ανά τους αιώνες. Πρίν από όλους, βέβαια, η πίστη της ωφέλησε «ου μετρίως τον άρχοντα της συναγωγής», όπως λέει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, στηρίζοντάς τον στην ελπίδα ότι ο Χριστός μπορεί να σώσει την κόρη του ακόμη και από τον θάνατο. Η κορυφαία πάντως δόξα για την αιμορροούσα είναι η ομολογία του Χριστού γι’ αυτήν: ««Ηψατό μού τις»! Ίσως δεν υπάρχει πιό συγκλονιστικός τρόπος επαίνου της ανθρώπινης πίστης από αυτές τις τρεις λέξεις του Χριστού. Οι σίγουρα δοξαστικές φράσεις «μεγάλη σου η πίστις» και «ουδέ έν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον» ακούγονται σχετικά άτονες μπροστά σ’ αυτή την εκκωφαντική ομολογία: «Κάποιος με ακούμπησε με τόσο φλογερή πίστη, που το κατάλαβα ότι βγήκε από πάνω μου δύναμη θαυματουργική». Είναι μιά ομολογία, που τη γέννησε μεν η παρέμβαση του εκδηλωτικού απόστολου Πέτρου, αλλά συγχρόνως αφήνει να φανεί και το γεμάτο πικρία, παράπονο του Χριστού για εκείνους που τον «συνέχουσιν και αποθλίβουσιν» είτε με το αδιάφορο και παγερό τους πλησίασμα είτε με την υποκρισία τους.

Πόρρω απέχετε άπ’ εμού
Το παράπονο αυτό έχει αρχίσει από πολύ παλιά να το εκφράζει με το στόμα των αγίων προφητών: «Συνωστίζεσθε γύρω μου με τις «νουμηνίες» και τις γιορτές σας που μισεί η ψυχή μου, με τα υψωμένα σε φαρισαϊκές προσευχές χέρια σας από τα οποία αποστρέφω τους οφθαλμούς μου, με την υποκριτική σας νηστεία φορώντας σάκκο και ρίχνοντας στάχτη στα κεφάλια σας, αλλά εγώ «ουχί τοιαύτην νηστείαν εξελεξάμην» (Ήσ. 1 και 58). Με πλησιάζετε και με τιμάτε μόνο με τα χείλη σας, ενώ η καρδιά σας «πόρρω απέχει απ’’ εμού», βρίσκεται μακριά από μένα (Ήσ. 29,13). Εγώ όμως αυτή την καρδιά σας θέλω. Αυτή την καρδιά σου «δός μοι, υιέ μου» (Παρμ. 23,26)».
Την καρδιά της γεμάτη πίστη έδωσε η αιμορροούσα όταν έσκυψε κρυφά να ακουμπήσει το ένδυμα του Χριστού, ρισκάροντας να «απελαθεί» και από τον Χριστό και από τον όχλο ως ακάθαρτη- και αντί γι’ αυτό άκουσε τον Χριστό να την «αγκαλιάζει» με τα λόγια: «θυγατέρα μου, έχε θάρρος! Για σένα «σάρκα αληθή περίκειμαι και πάντα τύφον κατεπάτησα» (άγιος Κύριλλος) δεχόμενος να γίνω τόσο απτός και προσιτός στους ανθρώπους». Και η Εκκλησία τιμώντας αυτή την πρωταθλήτρια της πίστης, όταν μας καλεί στην Κοινωνία του, όχι μόνο απτού και προσιτού, αλλά και βρώσιμου Χριστού, μας προετοιμάζει με την προσευχή: «Δέξαι με ώς... και την αιμόρρουν η μεν γαρ του κρασπέδου σου αψαμένη ευχερώς την ίασιν έλαβεν... εγώ δε ο ελεεινός όλον σου το σώμα τολμών δέξασθαι, μη καταφλεχθείην».

Αρχιμ. Β. Λ.