ΓΡΑΜΜΟΣ – ΒΙΤΣΙ!... (ΜΝΗΜΗ - ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚAI OΧΙ ΔΙΧΑΣΜΟΣ)

*ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΑΣΛΑΝΙΔΗ

Αείμνηστος Στρατηγός Κα­ρούσος Γεώργιος: “ ..Κάθε χρόνο την ημερομηνία αυτή (28η Αυγούστου),μεταβαίνω στην Εκκλησία και με σεμνό­τητα, σοβαρότητα και συγκί­νηση, ανάβω δύο κεριά, το έ­να για τους συμπολεμιστές μου, που έπεσαν μαχόμενοι υπέρ Πατρίδος και το άλλο για τους Έλληνες αδελφούς απέναντι μας, που έπεσαν α­πό δικά μας βόλια”. 

Με την συμπλήρωση 69 χρόνων (29 Αυγούστου 1949), από το τέλος του Ελληνικού αλληλοσπαραγμού, θα ήθελα με λίγα λόγια σταχυολογώ­ντας τα παρακάτω να επιση­μάνω την ιστορική αδικία που συνεχίζει να επαναλαμβάνε­ται στην μνήμη των υπερασπι­στών της Πατρίδος μας της πε­ριόδου 1946-1949. Οι οποίοι με την θυσία τους απέτρεψαν τους τότε ξενοκίνητους πλα­νεμένους κομμουνιστές της πατρίδος μας, να πραγματο­ποιήσουν τα καταχθόνια σχέ­δια εκείνων… που μεθόδευ­αν τον εδαφικό ακρωτηριασμό της χώρας μας και τον εξαν­δραποδισμό του λαού μας. 
Χωρίς να είναι στις προθέ­σεις μου η ανάξεση πληγών του παρελθόντος κρίνω σκόπι­μο, χωρίς μίσος και πάθος, έτσι απλά ελεύθερα, υπηρετώντας το δίκαιο, να επισημάνω την Ι­στορική Αλήθεια, για μια τόσο σημαντική περίοδο (1946-49) της νεώτερης Ιστορίας της Ελ­λάδος, κατά την οποία διακυ­βεύτηκαν η Ελευθερία του Ελ­ληνικού λαού, το Δημοκρατι­κό πολίτευμα της χώρας και η εδαφική ακεραιότητα της πα­τρίδος μας. 
Οι Μάχες στο Γράμμο και το Βίτσι και η νίκη του Ελληνικού Στρατού, αποτελούν Ιστορικό ορόσημο μιας πραγματικής Ε­θνικής Αντίστασης κατά των πλανεμένων δυστυχώς αδελ­φών Ελλήνων τότε κομμουνι­στών, για την σωτηρία της πα­τρίδος. 
Η Ελλάδα του Βορειοηπει­ρωτικού έπους του 1940, με τους αγώνες της στα βουνά της Ηπείρου, έδωσε το πρώτο βασικό και ουσιαστικό ράπισμα στον φασισμό, όταν ισχυρά κράτη του τότε γνωστού κό­σμου έπιπταν το ένα μετά το άλλο, δίνοντας έτσι την πρώ­τη ελπίδα και κουράγιο στον Ελεύθερο κόσμο για την τελι­κή νίκη. 
Ήλθε στη συνέχεια η εφι­αλτική νύκτα της κατοχής. 
Η Ερειπωμένη, εξαντλημέ­νη και καθημαγμένη Ελλάδα, κάτω από το βαρύ πέλμα του Γ΄ ΡΑΙΧ δεν ησύχασε, συνέχισε τον αγώνα της κατά του κατα­κτητή μέχρι της τελικής ήττας των δυνάμεων του φασισμού. Η Ανθρωπότης ανέπνευσε, η ελευθερία και το δίκαιο επε­κράτησαν και οι λαοί πλέον ε­λεύθεροι άρχισαν την αναστή­λωση της χώρας των, μέσα α­πό τα ερείπια του Β΄ Παγκοσμί­ου Πολέμου. 
Η Ελλάδα! νικήτρια τότε και δοξασμένη με πρωταρχι­κό ρόλο στην ήττα του φασι­σμού, αλλά ευρισκόμενη στο χείλος του αφανισμού, αντί­κρισε με ελπίδα το φως της Ε­λευθερίας μέσα από τα ερείπι­α της. Όλοι οι Έλληνες ανέμε­ναν το θαύμα, ζούσαν με την ελπίδα, ότι χάρις στην ζωτικό­τητα και το δημιουργικό πνεύ­μα της φυλής, θα βαδίζαμε ε­νωμένοι στην ανασυγκρότηση και προ παντός στην δικαίωση των Ελληνικών θυσιών και την ικανοποίηση επί τέλους των ε­θνικών πόθων του Ελληνικού Λαού. 
Αλλά οι ωραίες προσδοκί­ες και τα φιλόδοξα όνειρα, για την δημιουργία μιας μεγάλης Ελλάδος, αντάξια των νικηφό­ρων αγώνων της διαλύθηκαν. Οι τότε πλανεμένοι Έλληνες κομμουνιστές, καθοδηγούμε­νοι από τον διεθνή κομμουνι­σμό, εξαπέλυσαν το «Δεκεμ­βριανό κίνημα», διότι οι τότε Πολιτικοί μας δεν συμφώνη­σαν στην μοιρασιά της εξουσί­ας. Και!! έτσι η προσφορά της εκατόμβης αίματος, στο βωμό της ελευθερίας για τους Έλ­ληνες δεν σταματά και μάλι­στα με καθαρά Ελληνικό πλέ­ον αίμα. Την καταστολή του κομμουνιστικού κινήματος του Δεκεμβρίου 1944 και την συμ­φωνία της Βάρκιζας, ακολου­θεί ο ύπουλος αδελφοκτόνος πόλεμος μεταξύ του Ελληνι­κού Στρατού και των Στασια­στών Κομμουνιστών βοηθου­μένων από τον ακήρυκτο πό­λεμο των ομόρων κρατών από τον Οκτώβριο του 1947. 
Τότε συνέβη το χειρότερο, η Ελλάδα χωρίστηκε στα δύ­ο και κατεστράφη ολοσχερώς και η Εθνική ευκαιρία χάθηκε για πάντα. 
Ο «αδελφοκτόνος πόλεμος των Ελλήνων» άρχισε την νύ­κτα 30/31 Μαρτίου 1946 με την επίθεση των κομμουνι­στών στασιαστών ανταρτών στο Σταθμό Χωροφυλακής Λι­τοχώρου Πιερίας και τελείωσε την 29 Αυγούστου 1949 με το τέλος των νικηφόρων μαχών Γράμμου-Βίτσι του Ελληνι­κού Στρατού μας και την κατα­στροφή και εκδίωξη των ξενο­κίνητων τότε Ελληνικών Κομ­μουνιστικών αντάρτικων δυ­νάμεων, μαζί με τους συνο­δοιπόρους των, Σλαβικής συ­νείδησης, στα όμορα κομμου­νιστικά κράτη. 
Εξήντα εννέα (69) χρόνια πέρασαν από τότε και η Επί­σημη Ελλάδα, οι Κυβερνήσεις της χώρας μας, επισήμως σή­μερα αγνοούν όλους εκείνους τους ηρωικούς νεκρούς στους οποίους οφείλουμε την Ελευ­θερία μας, την Δημοκρατία μας, την ακεραιότητα της πα­τρίδος μας και την ως έχει σή­μερα ύπαρξή μας σαν λαός, σαν Έθνος. 
Με την ευκαιρία της 69ης επετείου της συντριβής των τότε Κομμουνιστών – Στασι­αστών (29-8-49), κάθε χρόνο όπως και φέτος μεταβαίνουν στο μνημείο των αθανάτων αυτών παλικαριών της πατρί­δος μας, μεγάλος αριθμός Ελ­λήνων, διάφορες οργανώσεις, ελάχιστοι εναπομείναντες συ­μπολεμιστές των και πλήθος συγγενών των θυμάτων, για να αποτίσουν φόρο τιμής, να κάνουν ένα τρισάγιο και ν’ α­νάψουν ένα κερί στην μνήμη των αδούλωτων Ελλήνων. Βέ­βαια! Με πλήρη δυστυχώς α­πουσία της Πολιτικής και Στρα­τιωτικής ηγεσίας, όπως γίνεται και κάθε χρόνο. 
Το Μεγάλο Ιστορικό λά­θος των σημερινών πολιτικών της Ελλάδος, κατά τη γνώ­μη μου είναι, αντί να επιτρέ­πουν από ορισμένους πολιτι­κούς χώρους, να χαρακτηρίζο­νται τα μνημόσυνα αυτά «Εορ­τές Μίσους», να παροτρύνουν σύσσωμη την Πολιτική Ηγεσί­α του τόπου μας από την Αρι­στερά έως την δεξιά να μετα­βούν στον ιερό αυτό χώρο του ΓΡΑΜΜΟΥ-ΒΙΤΣΙ, για προσευ­χή στην μνήμη όλων των φο­νευθέντων Ελλήνων, χωρίς δι­άκριση με σεμνότητα και κα­τάνυξη, και χωρίς κορώνες, για να θυμούνται οι επερχόμενες γενεές και να διδάσκονται από τα λάθη των προγόνων των. Την ευθύνη η Ιστορία την έχει καταγράψει, φθάνει πλέον. 
Ο Αείμνηστος Στρατηγός Καρούσος Γεώργιος μας έλε­γε: “ ..Κάθε χρόνο την ημε­ρομηνία αυτή (28η Αυγού­στου),μεταβαίνω στην Εκκλη­σία και με σεμνότητα, σοβα­ρότητα και συγκίνηση, ανάβω δύο κεριά, το ένα για τους συ­μπολεμιστές μου, που έπεσαν μαχόμενοι υπέρ Πατρίδος και το άλλο για τους Έλληνες α­δελφούς απέναντι μας, που έ­πεσαν από δικά μας βόλια”. 
Η Συνεχιζομένη απουσί­α της πολιτικής και Στρατιω­τικής Ηγεσίας από το μνημό­συνο των Ελλήνων αγωνιστών στο Γράμμο-Βίτσι, για όλους τους Έλληνες πεσόντες, τρο­φοδοτεί την διχόνοια και το μί­σος μεταξύ των Ελλήνων, με αποκλειστική ευθύνη των Πο­λιτικών Κομμάτων. Και! Δυστυ­χώς έτσι απομακρύνεται κάθε ελπίδα συνεργασίας για το κα­λό της ωραίας μας Πατρίδος, προς την οποία ο 
Θεός τόσο απλόχερα έδω­σε χαρίσματα, εδαφικά, ιστορι­κά, Σοφίας και Πολιτισμού. 
“Μία χελιδών έαρ ου ποι­εί”(ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ). 

* Ο κ. Ιωάννης Μ. Ασλανί­δης, είναι Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Διοικητής της Σ.Σ.Ε. από τη Δράμα, διαμένων στην Αθήνα.