Κάποιες σκέψεις : Η επιδημία που σαρώνει τους ανθρώπους του 21ου αιώνα!

Γράφει η Ροδοθέα Κελλάρη*

Αν κάποιος με ρωτούσε πόσες φορές έχω βρεθεί να αναρωτιέμαι στις 2 το πρωί, γιατί δεν έχω αρκετό χρόνο στην καθημερινότητά μου να κάνω όλα όσα θέλω, θα απαντούσα «δεκάδες»! Αυτό που σίγουρα θα παρέλειπα να πω, θα ήταν ότι κάθε φορά, ανεξαιρέτως, έχουν μεσολαβήσει μερικές ώρες από αυτήν την στιγμή και τη στιγμή που η μητέρα μου, μου είχε ζητήσει να σταματήσω να «παίζω» με το κινητό μου και της απάντησα «…μόνο ένα τραγούδι θα ακούσω…!», αντικρίζοντας το «γνωστό» χαμόγελο που έχουν οι μητέρες, όταν το έφηβο παιδί τους λέει ότι θα γυρίσει στο σπίτι στις 11:00΄ από τη σαββατιάτικη έξοδο.
Είμαι σίγουρη πως όποιος άνθρωπος στην ηλικία μου διαβάσει το συγκεκριμένο άρθρο, θα ταυτιστεί, ακόμη κι αν δεν το παραδεχτεί στην αρχή. Αυτή η οθόνη μας έχει διαλύσει. Έχει διαλύσει τις κοινωνικές σχέσεις των νέων και όχι μόνο, γεγονός που αντιλαμβάνεται οποιοσδήποτε περάσει από τις καφετέριες της Κολοκοτρώνη είτε πρωί, είτε βράδυ. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε πλέον! Παρόλο που οι δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία είναι γνωστές, παρ’ όλα τα δεκάδες άρθρα ιατρικού περιεχομένου, που έχουν δημοσιευθεί για να αποτρέψουν τους ανθρώπους από την αφιέρωση τόσο πολύ παραγωγικού χρόνου στο κινητό –προφανώς δεν εννοώ τη χρήση του κινητού για επαγγελματικούς λόγους, το φαινόμενο εντείνεται!
Για τον λόγο αυτόν θα προσπαθήσω να εκθέσω τις απόψεις μου σχετικά με το φαινόμενο «κινητό» και την ανάγκη να το περιορίσουμε , αν όχι να το σταματήσουμε, βάσει της δικής μου εμπειρίας και όχι γράφοντας τις επιπτώσεις του κινητού στον εγκέφαλο όπως διαβάζω στο διαδίκτυο. Όταν μάλιστα λέω περιορισμό, δεν εννοώ από τις έξι ώρες στις πεντέμισι, αλλά από τις έξι ώρες στη μισή. Προσωπικά, σχεδόν το κατάφερα, εκτός από τις λίγες φορές που ξεχνιέμαι κι ενώ το ανοίγω για να δω τα μηνύματα, καταλήγω σε άρθρα τύπου «Γιατί να ντυθείς γατούλα τις απόκριες;».
Η πρώτη μέρα, που πέρασα χωρίς έστω ένα 5λεπτο στο κινητό μου, ήταν κυριολεκτικά ένας εφιάλτης. Ένιωσα σαν να έπασχα από στερητικό σύνδρομο! Είχα συμπτώματα, που , όπως έμαθα αργότερα, τα έχουν όσοι κάνουν απεξάρτηση από το τσιγάρο: πονοκέφαλο, αδυναμία συγκέντρωσης –εξαιρετικά αρνητικό για το διάβασμα, υπνηλία, άγχος και πολύ κακή διάθεση. Είμαι βέβαιη ότι όποιος με συνάντησε εκείνη την ημέρα, θα έχει σχηματίσει αρνητική εντύπωση για τον χαρακτήρα μου. Μάλιστα, αργά το βράδυ είχα ταχυκαρδία και τρέμουλο στα χέρια, το οποίο όμως δεν με ανησύχησε και πολύ (το είχα προβλέψει).
Τις επόμενες μέρες, όμως, κάτι άλλαξε. Ένιωθα σαν να μου είχε φύγει ένα βάρος και δεν συγκρινόταν με τα λίγα γραμμάρια που ζυγίζει το κινητό μου. Είχα καιρό να νιώσω τόσο ευδιάθετη, ενεργητική και χαρούμενη. Το αξιοπερίεργο είναι ότι ήταν σχεδόν ακαριαία η αλλαγή της διάθεσής μου, όχι σταδιακή. Ειλικρινά τόση διάθεση και ανεμελιά, είχα χρόνια να αισθανθώ! Βασικά…, στην πραγματικότητα…., είχα τέτοια διάθεση, όταν ήμουν οκτώ ετών και έπαιζα κουτσό με τα ξαδέλφια μου από το Πικέρμι στον κήπο της γιαγιάς. Η γιαγιά μου –μια και την ανέφερα- μου έχει τονίσει επανειλημμένα ότι, όταν εκείνη ήταν στην ηλικία μου και έπαιζε με τα παιδιά της γειτονιάς της, στις αλάνες της Αγίας Άννας, δεν φανταζόταν ότι αυτά τα ομαδικά παιχνίδια θα τα αντικαταστούσαν παρέες εφήβων που φωτογραφίζονται σε καφετέριες και μοιράζονται τις φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάτι που το αποκαλούν «διασκέδαση». Και το έκανα κι εγώ, πολλά χρόνια (και το κάνω;;;), δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι διαφορετική.
Ζούμε σε μία εποχή όπου ο κόσμος έχει κατακλυστεί με λεζάντες «party time» στο facebook, μία εποχή όπου οι άνθρωποι ασχολούνται πιο πολύ με το να δείξουν ότι διασκεδάζουν, παρά με το να διασκεδάσουν πραγματικά. Οι αμέτρητοι άνθρωποι που διαθέτουν χιούμορ, εξυπνάδα, πνεύμα και κέφι, αλλά και ο υπόλοιποι, πρέπει να επικοινωνούνε μεταξύ τους, άμεσα και όχι με αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Ας μην επιτρέπουμε να διαχειρίζεται τον ελεύθερο χρόνο μας –που είναι και λίγος- ένα ηλεκτρονικό κουτί σε μέγεθος τραπουλόχαρτου. Δεν αξίζει!!!

* Η Ροδοθέα Κελλάρη, είναι Μαθήτρια Γ΄Τάξης Λυκείου Κoρίνθου, κόρη του Τάσου Κελλάρη και Εύης Κοκκίνου.