Ο Όμηρος, ο σερ Κρίστοφερ Νόλαν και εμείς (Φ. 1997)

 

Του Κώστα Τζαναβάρα  *

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ προ εβδομάδος τη νέα ταινία «The Odyssey» σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν. Συγκλονίστηκα. Στην κοινότυπη ερώτηση «Σου άρεσε το έργο;» άκουσα την απάντησή μου μαζί με την παρέα μου: «Εκπληκτικό».

Κυριολεκτούσα, καθώς η ταινία με εξέπληξε. Ο σκηνοθέτης δεν έχει απλώς ασχοληθεί με τον Όμηρο. Τον έχει μελετήσει σε βάθος. Δεν κάνει αρχαιολογία ή φιλολογία. Φιλοσοφεί.

Μου άρεσε η απάντηση ουσίας στο ερώτημα «Μετά τη μνηστηροφονία, τι;», που έχω διατυπώσει από χρόνια. Πείσθηκα και ότι υπάρχει ανοικτό ζήτημα ηθικής στην Άλωση της Τροίας. Γοητεύτηκα από τις κινηματογραφικές παραστάσεις και αισθάνομαι ότι αυτές οι εικόνες συγχωνεύονται μέσα μου με τις αντίστοιχες ποιητικές, που έχω ενστερνισθεί ως ερασιτέχνης ομηριστής.

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝ τρεις ολόκληρες ώρες. Σχεδόν ξέχασα τι είχα γράψει στα δύο πρώτα άρθρα της εδώ τετραλογίας. Και οι απαντήσεις στα ερωτήματα που είχα επωνύμως θέσει ήταν πειστικές και θετικές.

Η «ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ» ΓΙΑ «ΑΝΑΒΙΩΣΗ» των Επών, πρώτα απ’ όλα, εκτιμώ ότι θα πάρει διαστάσεις. Υπάρχει «ανάγνωση» αξιώσεων πίσω από μια γερή επένδυση πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, μαζί με την προώθηση. Υπάρχει και κυματοειδής επιχειρησιακή στρατηγική προβολής (promotion), που δείχνει να αξιοποιεί επιδέξια τη θερινή ραστώνη.

Η ΜΗΤΙΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ, η αρετή να δρα με σοφία, υποστηρίχθηκε σκηνοθετικά από την εικόνα του πρωταγωνιστή: χωρίς να χάνει τον δυναμισμό του, έπειθε φυσιογνωμικά για τη νοητική του ετοιμότητα. Αναδείχθηκε, όμως, και η άλλη πλευρά αυτής της πρακτικής σοφίας: η πανουργία.

Η ΓΙΓΑΝΤΑΙΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ, από το ζενίθ στο ναδίρ και πάλι στο ζενίθ, δεν μπορώ να είμαι κατηγορηματικός αν αναδείχθηκε. Ίσως ξεκαθαρίσει τα πράγματα το κείμενο του σεναρίου, όταν δημοσιοποιηθεί. Λείπει σίγουρα η Ιλιάδα. Και η γιγανταιώρηση του πρωταγωνιστή της Οδύσσειας δεν αρχίζει στην α ραψωδία της. Ούτε καν στην Α ραψωδία της Ιλιάδας.

Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΕΠΟΣ φάνηκε μόνον ως τροχιοδεικτική βολή. Η μελανώλενος Ελένη/Κλυταιμνήστρα, που «βάφτισα» κατά το ομηρικό «λευκώλενος», προφανώς είχε ορίζοντα το φθινόπωρο, όταν απορούσε δημοσίως «γιατί μιλάνε τόσο λίγο οι γυναίκες στον Όμηρο;». Μέχρι τότε, πιθανόν να βρει την απάντηση: οι Ελληνίδες, παλαιόθεν, παστρεύουν τα θέματα με λίγα λόγια. Ή και καθόλου...

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ περιβάλλει τις νολανικές προσεγγίσεις σε δύο μείζονα ζητήματα ηθικής: Άλωση της Τροίας και αυτοεξορία του Οδυσσέα.

ΣΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ, κατά Νόλαν, το έγκλημα δεν ήταν μόνον ότι έκαψαν την πόλη· ήταν ο τρόπος με τον οποίο μπήκαν. Σ’ αυτό προσθέτω την κατασκοπία του Οδυσσέα, μεταμφιεσμένου σε ανήμπορο ζητιάνο. Η ταινία επιστρατεύει ακόμη τον φόνο του Αστυάνακτα, του μικρού γιου του Έκτορα και της Ανδρομάχης.

Καίγοντας την Τροία, έκαψε ολόκληρο τον κόσμο - μαζί και το σπίτι του. Η απάτη του Ίππου, κατά τον Νόλαν, παραβίασε ό,τι είναι ιερό μεταξύ των ανθρώπων και έσπασε τον Νόμο του Δία - τη στοιχειώδη εμπιστοσύνη επάνω στην οποία στηρίζονται η ξενία, το εμπόριο, οι πόλεις και ο πολιτισμός.

Η ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ είναι η απάντηση του Νόλαν στο ηθικό ζήτημα μετά τον συλλήβδην φόνο όλων των μνηστήρων. Ζήτημα που ερχόταν να προστεθεί στην απώλεια όλων ανεξαιρέτως των συντρόφων που έφυγαν μαζί του για την Τροία και χάθηκαν έπειτα στον νόστο.

ΑΡΑ, ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΣΚΗΝΕΣ, το πρόβλημα του Οδυσσέα είναι:

ΤΡΟΙΑ: με τι πρόσωπο να επιστρέψει στο σπίτι του, έχοντας καταστρέψει τον νόμο που κάνει ένα σπίτι ασφαλές;

ΙΘΑΚΗ: με τι πρόσωπο να κυκλοφορεί ανάμεσα στους συγγενείς όσων δεν επέστρεψαν και όσων μόλις σκότωσε;

Η ταινία υπογραμμίζει αυτή τη σύνδεση, μοντάροντας τη μάχη με τους μνηστήρες μαζί με τις φωτιές και την αναρχία της Τροίας. Το πρόβλημα δεν είναι απλό, ούτε είναι απλό να προφέρει κανείς μια αυτάρεσκη κορώνα για απάντηση. Αλλά, πριν απαντήσουμε, μήπως πρώτα να δούμε τι γράφει ο Όμηρος;

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, η Άλωση, δεν αφηγείται στην Ιλιάδα. Υπάρχει κομματιαστό και διάσπαρτο στην Οδύσσεια. Η πρώτη ένδειξη ηθικού προβληματισμού εμφανίζεται μόλις εννέα λέξεις μέσα στο προοίμιο: «ὃς μάλα πολλὰ / πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν».

Ο ποιητής δεν λέει απλώς ότι ο Οδυσσέας κατέλαβε την Τροία· λέει ότι επέρσε ένα ιερό πτολίεθρο. Στο προοίμιο δεν περισσεύει λέξη. Το «ἱερόν» αφήνει αρχή-αρχή μια ηθική σκιά επάνω στο κατόρθωμα: κάτι ανόσιο έγινε. Άλλο πολεμικό τέχνασμα· άλλο η μεταμφίεση της απάτης σε ιερή προσφορά.

ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΘΕΜΑ, έχουμε εκφραστική ομηρική σκηνοθεσία: ο Οδυσσέας φονεύει τον σχεδόν αθώο μνηστήρα Λειώδη με το σπαθί του Αγέλαου. Σπαθί «ξεχασμένο» αρκετούς στίχους νωρίτερα. Σαφής θέση, πάντα ομηριστί, κατά της - επί του προκειμένου - αγελαίας συμπεριφοράς του Οδυσσέα.

Ακολουθεί και επιβεβαίωση του αδιεξόδου: έχουν εξεγερθεί οι συγγενείς των σκοτωμένων μνηστήρων και έχει ανάψει η μάχη με τον Οδυσσέα και τους δικούς του. Και, αίφνης, η θεά της σοφίας Αθηνά δίνει τέλος στην αντιπαράθεση. Σαν σε παραμύθι...

Ο ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ, αφού διατυπωθεί, είναι - φρονώ - αβίαστα πειστικός: υπήρχε ανάγκη να επινοηθεί σοφή διέξοδος. Δεν είναι σοφή η σκηνοθετική απόφαση αυτοεξορίας του Οδυσσέα; Μαζί του, αυθόρμητα, και η Πηνελόπη του.

Δεν μπορούσε πια να ζήσει ως βασιλιάς της Ιθάκης. Και άφησε το βασίλειο στον γιο του. Οι συγγενείς των μνηστήρων, από την άλλη, με το να μη συνεχίζουν την αντιπαράθεση, αποδέχονται de facto την απόφαση του νολανικού Οδυσσέα και, σιωπηρά, το αδίκημα των δικών τους. Παίρνουν, συγχρόνως, μια μικρή ηθική ικανοποίηση. Υπήρχε καλύτερη διέξοδος;

ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ Η ΩΣ ΑΝΩ ΛΥΣΗ μου αρκεί για να αναγνωρίσω στον Νόλαν έναν δημιουργικό ομηριστή αξιώσεων. Έχει βάσιμους λόγους να ισχυρισθεί ότι ερμηνεύει αξιοπρόσεκτα τον Όμηρο. Ότι εκφράζουν και τον Όμηρο οι ερωτήσεις «Επιτρέπονται ανοσιουργήματα στον πόλεμο;» και «Μετά τη μνηστηροφονία, τι;».

Ο ΑΝΤΙΟΜΗΡΙΣΜΟΣ έρπεται, σχεδόν σιωπηρά, για πολλά-πολλά χρόνια σε αυτό το ρημαδότοπο. Η δυναμική παρέμβαση Νόλαν στο ελληνοελληνικό πρόβλημα γεννά βάσιμες ελπίδες γόνιμης αναβίωσης του ομηρισμού. Σε εμάς απομένει με τι ακριβώς θα ασχοληθούμε. Τι θα επιδιώξουμε. Με ποιες προτεραιότητες.

Προτείνω, λοιπόν, τροφή

 για σκέψη: ομηρίζειν εστί διεξοδικώς σκέπτεσθαι.

Κόρινθος, 28 Ιουλίου 2026

 *Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας