Βαγγέλης Δ. Κόκκινος, ο νεότερος *

Πάσχα 2026: Πολιτικός θάνατος, κοινωνική Ανάσταση και ένα φως που πρέπει να φτάσει σε όλους

Το ελληνικό Πάσχα διαχρονικά αποτελεί μια λαϊκή θρησκευτική εορτή μα θύ συμβολισμό. Γολγοθά, θάνατο, αναγέννηση. Κοσμικά, ζωντανεύει στις ήσυχες κουζίνες το Μεγάλο Σάββατο, στα ροζιασμένα χέρια που βάφουν κόκκινα τα αυγά, στη μακρά αναμονή για τα μεσάνυχτα και το Χριστός Ανέστη έξω από τις μικρές εκκλησίες σε όλη τη χώρα. Δεν είναι η εξουσία που κρατά ζωντανή αυτή την παράδοση, αλλά η μνήμη και η κοινή ζωή. Αυτό έχει σημασία, ειδικά τώρα, όπου η χώρα (συνεχίζει να) βρίσκεται σε… σημείο καμπής.

Υπάρχει μια αυξανόμενη απόσταση μεταξύ εκείνων που κυβερνούν και εκείνων που υπομένουν. Τα σκάνδαλα που σημάδεψαν τα τελευταία χρόνια, οι υποκλοπές, η κακοδιαχείριση και υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, τα Τέμπη και η επακόλουθη συγκάλυψη και ατιμωρησία, οι αποφάσεις που λαμβάνονται μακριά από τα μάτια του κοινού, δεν έβλαψαν απλώς την εικόνα της κυβέρνησης. Ενίσχυσαν την αίσθηση ότι το σύστημα λειτουργεί διαφορετικά ανάλογα με το ποιος λαδώνει τα γρανάζια του.

Το Πάσχα αφηγείται μια διαφορετική ιστορία. Μιλάει για ταπεινότητα μπροστά στην αλήθεια. Για μια στιγμή όπου τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί, όπου ο πόνος φαίνεται όπως είναι, χωρίς εξηγήσεις ή δικαιολογίες. Με αυτή την έννοια, αφήνει ελάχιστο χώρο για τη γλώσσα που ακούμε συχνά στην πολιτική: προσεκτικά επιλεγμένες λέξεις, μερική ευθύνη, υποσχέσεις που με τον καιρό διαλύονται στους ανέμους της πολιτικής ανεπάρκειας.

Οι άνθρωποι το καταλαβαίνουν αυτό ενστικτωδώς. Γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ πραγματικής αλλαγής και μικρών προσαρμογών που αφήνουν όλα τα συστημικά προβλήματα άθικτα. Βλέπουν πότε η λογοδοσία σταματά στην επιφάνεια, πότε τα ίδια δίκτυα παραμένουν στη θέση τους, προστατεύοντας τον εαυτό τους ενώ ζητούν υπομονή από όλους τους άλλους.

Και όμως, το Πάσχα δεν αφορά μόνο την αποκάλυψη. Αφορά επίσης την ελπίδα, αλλά μια ελπίδα απαιτητικη. Όχι την ελπίδα ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν από μόνα τους, αλλά την ελπίδα που προέρχεται από το ουτοπικό όραμα πως οι άνθρωποι μια μέρα θα στέκονται ενωμένοι απέναντι στη διεφθαρμένη συγκέντρωση εξουσίας και θα αρνούνται σθεναρά το κάθε άδικο. Όπως το φως της Ανάστασης μοιράζεται και περνά από το ένα κερί στο άλλο. Κανείς δεν το κρατά μόνος του.

Εδώ γίνεται σαφής η πολιτική σημασία. Μια κοινωνία δεν μπορεί να αναστηθεί αν οι αποφάσεις συγκεντρώνονται σε λίγα χέρια, ενώ οι πολλοί φέρουν το βάρος από τα λάθη των αρίστων. Δεν μπορεί να προχωρήσει αν η διαφάνεια είναι επιλεκτική και η δικαιοσύνη άνιση. Η πραγματική ανανέωση θα σήμαινε τη ριζική αλλαγή ενός συστήματος που αναπόφευκτα οδεύει στο θάνατό του, χωρίς ελπίδα αναγέννησης. Να το κάνουμε να λογοδοτεί στους ανθρώπους που το στηρίζουν, όχι στους κλειστούς κύκλους που επωφελούνται από αυτό.

Η κυβέρνηση μιλά συχνά για σταθερότητα. Αλλά η σταθερότητα χωρίς δικαιοσύνη είναι εύθραυστη και πλασματική. Μπορεί να διαρκέσει για λίγο, αλλά δεν πείθει. Αυτό που πείθει είναι κάτι πολύ πιο απλό, κατανοητό ακόμη και τα από τα παιδιά που θα κληρονομήσουν τις επιλογές μας: ίσοι κανόνες, σαφής ευθύνη και σεβασμός για τις καθημερινές ζωές που συνθέτουν τη χώρα.

Έτσι, το Πάσχα μας υπενθυμίζει ότι το φως έχει αξία μόνο όταν φτάνει σε όλους. Διαφορετικά, είναι απλώς μια φλόγα που φαίνεται από μακριά, λαμπερή, αλλά απρόσιτη.