Χρίστος Δήμας : Κατάργηση Πιστοποιητικών ;

Ποιος είναι ο λόγος που χρειάζεται να καταθέσω πι­στοποιητικο γέννησης για πολλοστή φορά σε υπηρε­σία του δημοσίου; Υπάρχει περίπτωση να ξαναγεννή­θηκε καποιος; Για ποιο λο­γο μου ζητούν πιστοποιητι­κό ληξιαρχικής πράξης θα­νάτου για πολλοστή φορά; Υπάρχει περίπτωση να ξα­ναγεννήθηκε κάποιος; Αυτά και αλλα πολλα ερωτήματα δυστυχως περιγραφουν την αναχρονιστική πραγματικό­τητα που κυριαρχεί σημερα στην δημόσια διοίκηση της χώρας. 
Αντιθετως, μια μικρή χώ­ρα της Βαλτικής, η Εσθονια, με πληθυσμό 1.3 εκατ. κα­τοίκους, έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να θεω­ρείται χώρα-πρότυπο στον τομέα της ηλεκτρονικής δι­ακυβέρνησης. Ένας Εσθο­νός σήμερα, έχει μόνο τέσ­σερις λόγους για να έχει φυσική παρουσία σε δημό­σια υπηρεσία. Να παντρευ­τεί, να χωρίσει, να παραλά­βει την ταυτότητα του και να αγοράσει περιουσία. Ό­λες οι υπόλοιπες διαδικασί­ες ή επαφές του με το κρά­τος γίνονται ψηφιακά, γεγο­νός που εξοικονομεί σημα­ντικό χρόνο και χρήμα από πολίτες, επιχειρήσεις αλλα και το κράτος. Ακόμα κι’ αν πρόκειται για τους βαθμούς των παιδιών ή τα πρακτι­κά απο τις συνεδριάσεις της συνέλευσης της πολυκατοι­κίας που διαμένει. 
Το επίτευγμα της Εσθο­νίας είναι εντυπωσιακό, ό­σο και αν υποστηρίζουν κά­ποιοι πως διευκολύνθηκε α­πό το γεγονός ότι πρόκειται για μια χώρα που γεννήθηκε μόλις το 1991. Προφανώς, δεν ισχυρίζομαι πως μπο­ρούμε πολύ σύντομα να γί­νουμε Εσθονία. Μπορούμε όμως να προχωρήσουμε με αποφασιστικά βήματα, ώστε πολύ σύντομα ο πολίτης να μην ταλαιπωρείται αδί­κως και να μειωθεί αισθητά η γραφειοκρατία και ο χρό­νος και το κοστος των συ­ναλλαγών. Και το συνοψίζω αυτό, σε δυο απλοποιημένα βήματα: να μην είναι ευθύ­νη του πολίτη να αναζητεί οποιοδήποτε πιστοποιητικό, σε συναλλαγές με το Δημό­σιο, αλλά του ίδιου του κρά­τους απαξ και έχει υποβλη­θεί στο παρελθόν και είναι αυτό σε ισχύ. Επίσης πρεπει να έχει την ευθύνη το κρά­τος να αναζητάει πληροφο­ρίες -μέσω των συνδεδε­μένων ηλεκτρονικών βάσε­ων δεδομενων- και όχι του πολίτη, σε συναλλαγές ό­που τις πληροφορίες της έ­χει στην κατοχή του άλλη υ­πηρεσία του κράτους. 
Πρόκειται για δύο τό­σο απλές στη σύλληψη αλ­λαγές, που όμως απαιτούν μια συνολική αναβάθμιση των υποδομών του δημοσί­ου τομέα και μια συνολικά διαφορετική αντίληψη για την εξυπηρέτηση του πο­λίτη. Για να φτάσουμε εκεί, απαιτούνται μια σειρά από βήματα. Διασύνδεση όλων των κέντρων ψηφιακών δε­δομένων του κράτους και ό­χι μόνο, τα οποία θα δισφα­λιζονται με υψηλές προδι­αγραφές ασφάλειας και ι­σχυρό νομοθετικό πλαίσι­ο προστασίας των προσω­πικών δεδομένων. Σε αυτά, πρόσβαση θα μπορεί να έχει μόνο η αρμόδια για την τή­ρηση τους υπηρεσία και η Α­στυνομία κατόπιν ειδικής ά­δειας, ενώ ο πολίτης θα έχει το δικαίωμα να ενημερώνε­ται ηλεκτρονικά όταν κά­ποια Αρχή αναζητά τα στοι­χεία του. 
Ανάλογης χρησιμότητας εφαρμογές ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, χρησιμο­ποιούν σήμερα συνολικά 40 χώρες, προωθώντας παράλ­ληλα εκπαίδευση των πολι­τών στη χρήση των εφαρ­μογών με επιμονή στις νε­ότερες γενιές. Άλλωστε για τους ηλικιωμένους ή όσους αρνούνται την τεχνολογία, πάντα θα υπάρχει η επιλογή του κλασικού γκισέ. 
Σε μια χώρα όπως η Ελ­λάδα, που χρειάζεται ένα νέο, σύγχρονο δημόσιο το­μέα, δε χρειάζεται να ανα­καλύψουμε τον τροχό. Υ­πάρχουν καλές πρακτικές για να περιορίσουμε τη γρα­φειοκρατία, που μπορούμε να ακολουθήσουμε. Προ­φανώς η πορεία αυτή είναι μακριά και απαιτούνται εν­διάμεσα βήματα. Υπάρχουν στάδια και φάσεις εξέλιξης, ώστε να απεγκλωβιστούμε από σκουριασμένες αντιλή­ψεις και να επιδιώξουμε τη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα για την εκπαίδευση των πολιτών στη νέα πραγ­ματικότητα. 
Αυτό πραγματικά, είναι έ­να στοίχημα που αξίζει να βάλουμε. Η επόμενη ελλη­νική Κυβέρνηση πρέπει να ξεκινήσει μια σοβαρή προ­σπάθεια, ώστε σε λίγα χρό­νια, τα γκισέ και η ταλαιπω­ρία στο Δημόσιο να είναι μια ξεπερασμένη ανάμνηση.