Μεμέρισται ο Χριστός ;

Του ιερέα Παντελή Ρωμέση *

Παρακολουθούμε τους τελευταίους καιρούς την άμετρη και συνάμα τη δημόσια αντιπαλότητα - που σκανδαλίζει τον πιστό λαό - μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχη και της Ρωσίας, Κυριλλου. Σε ένα κατατεμαχισμένο χριστιανισμό, η επίκαιρη συμπεριφορά και των δύο κυοφορεί στα σίγουρα ένα καινούριο σχίσμα, που είναι προ των πυλών. Με ηθικούς αυτουργούς τους δυο ανωτέρω προαναφερθέντες.

΄Εχω επίγνωση ότι, σαν ένας απλός ιερέας, κρίνοντας τους κορυφαίους του «κλάδου» μου διαπράττω αδίκημα και εν τέλει αυθαδιάζω. Εκ χαρακτήρος αδυνατώ να σιωπήσω, γιατί πονώ την Εκκλησία του Χριστού μου. Και ως εκ περισσού διεκδικώ το δικαίωμα της διαφωνίας μου.
Θα επικεντρώσουμε με ευθύτητα στα αίτια της εντονότατης κρίσης μεταξύ των δυο προκαθημένων. Το πρώτο και κυριότατο ατόπημα είναι το ότι η Εκκλησία μας παρεσυνεβλήθη με την κοσμική εξουσία. Κάτι που ο Κύριός μας Ιησούς απέρριψε διαρρήδην απαντώντας σε μια παραπλανητική ερώτηση με τις φρασεις : «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι»
Σήμερα οι δυο υπερδυνάμεις, Αμερική και Ρωσία, τους χρησιμοποιούν, ως προπέτασμα καπνού, σαν πανάθλιο υπομόχλιο, επειδή ακριβώς οι βαλκανικές χώρες είναι κατά το μέγιστο χριστιανικές.
Παρακαλω, ας σημειωθεί στις σκέψεις σας το τι μέγιστη επίδραση έχει γενικά η θρησκεία στους λαούς και προκειμένου για μας, τους Ελλαδίτες. Και οφείλει ο καθε ΄Ελληνας πολίτης να επιμεληθεί με ευλάβεια τη συμπεριφορά όλου μα όλου του πολιτικού μας κόσμου , που αντιμάχεται το θρησκευτικό μας φρόνημα προβάλλοντας άλλοτε τον αθεϊσμό , την Ορθόδοξη παιδεία και αγωγή των νέων μας , τη διακαή επιθυμία όλων μα όλων των πολιτικών για το χωρισμό του Κράτους και Εκκλησίας κλπ.
Κάνω ιδιαίτερη μνεία αναδεικνύοντας τη συμπεριφορά της πάλαι ποτέ Σοβιετικής ΄Ενωσης, η οποία είχε απορρίψει δια ροπάλου και βίας οποιαδήποτε θρησκεία με το σλόγκαν ότι η θρησκεία είναι το όπιον του λαού. Αυτή η ίδια υπερδύναμη έρχεται σήμερα και σφιχταγκαλιάζει την Ορθοδοξία. Μάλιστα δε διεκδικώντας τα πρωτεία.
Θα πει κανείς ότι στοχεύει στην εθνικη κυριαρχία της στα Βαλκάνια και όχι μόνο.
Εάν χρησιμοποιήσουμε, με μια απλή εκτροπή, την κουβέντα μας στα καθαρώς ανθρώπινα, σίγουρα όλος ο πολιτικός μας κόσμος πάσχει από αβλεψία τουλάχιστον. Γιατί εν τέλει, όταν σήμερα οι δυο υπερδυνάμεις κλίνουν όχι γόνο αλλά τον τράχηλο στους δυο προκαθήμενους της Ορθοδοξίας, των δικών μας, η συμπεριφορά δικαιούται το παράσημο της αφροσύνης.
Η εν ενεργεία ούσα και δημοσιευθείσα (ω της παραφροσύνης) διένεξη μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχη και του της Ρωσίας έχει, ως έρεισμα, τη σφοδρότατη επιθυμία της πρωτοκαθεδρίας .
Το σχισμα ανατολης και Δυσης άλλωστε δεν είχε σαν πρωταρχικό αίτιο την πρωτοκαθεδρία;
Μεγάλη κουβέντα θα πω αλλά οφείλω να την καταθέσω. Ο όλος εχθρικός πόλεμος που ολοταχώς, όπως προείπα, οδεύει σε σχίσμα έχει τη μοναδική αφετηρία στον ανταγωνισμό για την πρωτοκαθεδρία. Αυτή την κραυγαλαία εγκεφαλική φρενίτιδα εκμεταλεύονται οι υπερδυνάμεις και τους, βάζουν μπροστά να σύρουν το κάρο.
Αμάρτημα εκ των ισχυροτέρων, το οποίο καυτηρίασε ο ίδιος ο Κύριος δριμύτατα όταν οι τρεις καλύτεροι μαθητές αξίωσαν πρωτοκαθεδρία. Επιπρόσθετα και λόγω της σπουδαιότητας του αμαρτωλού φαινομένου, που έχει την αφετηρία στον δαιμονικό εγωισμό, δανείζομαι τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, που αναφέρονται στις αναδυόμενες φατρίες. Σε επιστολή του, τους γράφει, αφού πληροφορήθηκε από την Αγία Χλόη ότι την Εκκλησία της Κορίνθου, την οποία ο ίδιος ίδρυσε τη διαμέλισαν σε «κλίκες», τους απαντά με την Α προς Κορινθίους Επιστολή:
«Λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ Ἀπολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ.
Μεμέρισται ὁ Χριστός;»
Και σαν να μην εφταναν οι σκληρές και διχαστικές διενέξεις μεταξύ οικουμενικού πατριάρχη και του πατριαρχείου Μόσχας παρεμβάλλεται και έτερος, πολύ επικίνδυνος, διχασμός μεταξύ Ελλάδας και Οικουμενικού πατριάρχη.
Οι επαναληπτικές περαντζάδες του κ. Βαρθολομαίου κα κυρίως στη Νότια Ελλάδα, η περίπτωση του Προμπονά, ο τοποτηρητής του πατριάρχη στη χώρα μας, όλα αυτά πασιφανέστατα εκβάλλουν την επιβολή της απόλυτης εξουσίας.
΄Εχω δικαίωμα να το φωνάξω με στεντορία τη φωνή. Υπάρχει, Άγιοι Προκαθήμενοι, σημείο έστω πενιχρής αναφοράς των ενεργειών σας με τον Απόστολό μας;
Τολμάτε να επικαλείστε Οικουμενικές Συνόδους και Ιερούς Κανόνες, τους οποίους απόλύτως σέβομαι, όταν μιλάει ο ίδιος ο Ιησούς;
Λυπάμαι και φοβάμαι το νέο σχίσμα. Ήδη η διδασκαλία του Ιησού έχει κατατεμαχιστεί και σε μικρά κομματάκια ακόμα.
Στο έλεος σου Κύριε...

* Ο π. Παντελής Ρωμέσης, είναι ιερέας, εφημέριος στην Ι. Μονή Φανερωμένης Χιλιομοδίου.