Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα και γεννήθηκε (και) στα κινήματα - Σήμερα τρέχει να κρυφτεί πίσω από τις ασπίδες των ΜΑΤ

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, Δημοσιογράφος

Κάποτε στα κινήματα, σήμερα κρύβεται πίσω από τις διμοιρίες των ΜΑΤ

Τίποτα δεν συμβολί­ζει καλύτερα την μετάλλα­ξη του ΣΥΡΙΖΑ από τη φετι­νή ΔΕΘ. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα που γεννήθηκε μέσα στα κι­νήματα. 
Μπορεί η συγκρότησή του να ήταν το αποτέλεσμα και διαπραγματεύσεων ανά­μεσα σε συνιστώσες και ι­δεολογικών «παζαριών» και διαφόρων «ιδιοτελειών», ό­μως, κέρδισε πολιτικό χώ­ρο επειδή επικοινωνούσε με μεγάλα κινήματα. 
Αν δεν υπήρχαν οι κινη­τοποιήσεις κατά του νεοφι­λελευθερισμού και της πα­γκοσμιοποίησης, από τη Γέ­νοβα, στη Θεσσαλονίκη το 2003, στην Αθήνα με το Ευ­ρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, δεν θα είχαν βρεθεί στην ί­δια πλευρά διαφορετικές τάσεις. 
Αν δεν είχε υπάρξει το φοιτητικό κίνημα το 2006- 2007, αλλά και ο εκρηκτικός Δεκέμβρης του 2008, ο ΣΥ­ΡΙΖΑ δεν θα είχε αποκτήσει ποτέ δεσμούς με τη γενιά των σημερινών τριαντάρη­δων (αυτή που θέλει ο Τσί­πρας να φέρει και στην κυ­βέρνηση). 
Αν δεν είχαν υπάρξει οι τεράστιες κινητοποιήσει του 2010-2011 από τις απεργίες στις Πλατείες, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε ποτέ κάνει το μεγά­λο άνοιγμα που τον οδήγη­σε στην εκλογική εκτίναξη το 2012 και αργότερα στην εξουσία. 
Σε όλες αυτές τις περι­πτώσεις ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο δρόμο, με την κοινωνία, α­πέναντι από τις δυνάμεις καταστολής. 
Ουκ ολίγες φορές μέλη και στελέχη του έφαγαν ξύ­λο και δακρυγόνα από τις δυνάμεις των ΜΑΤ. 
Και σήμερα αυτό το κόμ­μα και η κυβέρνησή του δεν μπορούν να κάνουν μια συ­γκέντρωση χωρίς την προ­στασία ισχυρών αστυνομι­κών δυνάμεων. 
Οι κομματικές εκδηλώ­σεις συχνά γίνονται με ει­δικά μέτρα, ενώ ο πρωθυ­πουργός δεν μπορεί να κα­τέβει στο λαό χωρίς ισχυρή αστυνομική προστασία. 
Για την ακρίβεια, πια ο πρωθυπουργός μπορεί να πάει μόνο σε ειδικές και «α­ποστειρωμένες» συνθήκες, με εξασφαλισμένη την απο­μάκρυνση των κάθε λογής «ενοχλητικών» διαδηλωτών. Το είδαμε στο Μάτι, το είδα­με και στην Ιθάκη. 
Ξεχάστηκαν πια οι υπο­σχέσεις των πρώτων μηνών του 2015 όταν η κυβέρνηση έριξε τους φράχτες για τους διαδηλωτές στη Βουλή και περιόρισε σημαντικά την α­στυνομική παρουσία στις δι­αδηλώσεις. 
Έτσι και στη ΔΕΘ αυτή τη φορά ο Τσίπρας δεν θα είναι απέναντι στα ΜΑΤ, αλλά θα κρύβεται πίσω τους για να α­ποφύγει να έρθει αντιμέτω­πος με τη δυσαρέσκεια και την οργή που έχει προκαλέ­σει αυτός. 
Και μάλιστα πια δεν θα μπορεί εύκολα να πει, όπως είπε και το 2016 και το 2017, ότι ευθύνονται τα μνημόνια και αυτός αγωνίζεται για να βγούμε από αυτά. 
Γιατί σήμερα, τυπικά του­λάχιστον, έχουμε βγει από τα μνημόνια και εάν υπάρ­χουν διαμαρτυρίες και διεκ­δικήσεις αυτές είναι πια για τις πολιτικές του ίδιου του Τσίπρα αλλά και για τον τρό­πο που σε αντίθεση με όσα ακόμη και πρόσφατα έλεγε έχει καταφέρει να παρατεί­νει την ισχύ των μνημονίων και την επιτροπεία. 
Γιατί απέναντί του ο Τσί­πρας δεν θα έχει τον Μη­τσοτάκη. 
Θα έχει τους εργαζόμε­νους που γνωρίζουν ότι δεν επανέρχονται πλήρως οι συλλογικές συμβάσεις. 
Θα έχει τους συνταξιού­χους που ξέρουν ότι θα συ­νεχίσουν να έχουν περικο­πές. 
Θα έχει τους νέους που ξέρουν ότι αργεί η μέρα που θα απαλλαγούν από τον ε­φιάλτη της ανεργίας. 
Θα έχει τους αγρότες και τους ελεύθερους επαγγελ­ματίες που δεν αντέχουν άλλο την υπερφορολόγη­ση.
Θα έχει, δηλαδή, απέ­ναντί του όλους αυτούς με τους οποίους κάποτε συ­μπορεύτηκε και στην κινη­τοποίηση των οποίων στηρί­χτηκε για να ανέβει στην ε­ξουσία. 
Ναι θα υπάρχουν αυτοί που θα διαμαρτύρονται για τη συμφωνία των Πρεσπών. 
Αλλά και με αρκετούς α­πό αυτούς κάποτε συμπο­ρεύτηκε με αποκορύφωμα την εκλογική του συνεργα­σία με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου. 
Και πιθανώς να ήταν και λιγότεροι οι διαμαρτυρόμε­νοι εάν είχε κάνει τον κό­πο να ξεκίναγε την κουβέ­ντα έγκαιρα, αντί απλώς να επιταχύνει μια εν κρυπτώ διαπραγμάτευση προς ικα­νοποίηση των αμερικανών συμμάχων μας. 
Σε κάθε περίπτωση αυτή η ΔΕΘ είναι μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσει ο Αλέξης Τσίπρας ότι πια έχει αλλάξει στρατόπεδο. 
Το «όριο» ανάμεσα στα κι­νήματα και στην εξουσία το διέσχισε, προς τη μεριά της εξουσίας. 
Όχι επειδή έγινε πρωθυ­πουργός, αλλά με την πο­λιτική που ασκεί και ενίοτε με τον κυνισμό με την οποί­α την ασκεί. 
Ένας κύκλος κλείνει με αυτή τη ΔΕΘ. 
Όχι δεν μιλάω για τα μνη­μόνια, αυτά ήρθαν για να μείνουν. 

Μιλάω για έναν άλλο κύ­κλο που ξεκίνησε με την πε­ποίθηση ότι τα κινήματα θα ανέβαιναν στην εξουσία και καταλήγει με τον Αλέξη Τσί­πρα και τους υπουργούς του να χρειάζονται τις ασπίδες των ΜΑΤ για προστασία.