Έξω από τα δόντια : Από τη συνάντηση Τσίπρα – Ερντογάν στη Ν. Υόρκη…

Νέα δήλωση πρόκληση από την Τουρκική πλευρά, είδε τα φώτα της δημοσιότητας δημιουργώντας νέα προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Βλέποντας την παρούσα αποσταθεροποιημένη κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα, λόγω των Οικονομικών μέτρων, η Τουρκία αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τα γεγονότα και να απαιτήσει ελληνική γη και ύδωρ, θέτοντας ζήτημα θαλασσίων συνόρων στην περιοχή του Αιγαίου, παραμονή των Στρατευμάτων Κατοχής στην Κύπρο, όπως επίσης στο θέμα των ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδας, Των οκτώ Τούρκων Στρατιωτικών κ. α. . Πρόφαση για τον Τούρκο Πρόεδρο Τ. Ερντογάν, στη Συνάντηση με τον Έλληνα Πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα στην προχθεσινή συνάντηση στη Νέα Υόρκη στα περιθώρια της 73ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, αποτελεί η έλλειψη μιας « ισχύουσας διεθνούς συμφωνίας», Τούτο όμως, κάτι το οποίο είναι άτοπο από τη στιγμή, που τα Ελληνοτουρκικά σύνορα στο Αιγαίο, καλύπτονται βάση της «Συνθήκης της Λοζάνης του 1923, Πρωτόκολλο Αθηνών 1926, Ιταλο-τουρκική Συμφωνία και Πρωτόκολλο 1932».
Πιο αναλυτικά το σκεπτικό του Τούρκου Προέδρου βασίζεται στα εξής: «Μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος υπάρχει σειρά αλληλένδετων προβλημάτων στο Αιγαίο. Το ότι μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα, που να έχουν οριοθετηθεί με μια ισχύουσα διεθνή συμφωνία συμπεριλαμβάνεται μεταξύ αυτών των προβλημάτων. Διατηρούμε τη στάση μας αναφορικά με τα θέματα αυτά. Η χώρα μας επιθυμεί την εξεύρεση μόνιμων λύσεων σε όλα τα θέματα αυτά σύμφωνα με την ευθυδικία και την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και συμφερόντων της χώρας μας. Με την αντίληψη αυτή, όλα αυτά τα θέματα συζητούνται με την Ελλάδα στο πλαίσιο των υπαρχόντων διαύλων διαλόγου».
Σε απάντηση της παραπάνω θέσης, η Ελληνική απάντηση είναι η εξής: «Δεν είναι κατανοητή η πρόσφατη τοποθέτηση του εκπροσώπου του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών περί μη ύπαρξης οριοθετημένων θαλασσίων συνόρων μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας. Τα σύνορα αυτά είναι σαφώς καθορισμένα επί τη βάσει ισχυουσών διεθνών συμφωνιών (Συνθήκη Λοζάνης του 1923, Πρωτόκολλο Αθηνών 1926, Ιταλο-τουρκική Συμφωνία και Πρωτόκολλο 1932). Οι Συμφωνίες αυτές είναι, βεβαίως, ισχυρές και δεσμεύουν την Τουρκία, και επομένως, οι όποιες εν προκειμένω αμφισβητήσεις της, είναι νομικά αβάσιμες και αντίκεινται στο διεθνές δίκαιο. Η απάντηση προς την Τουρκία πληρωμένη...