Βαγγέλης Δ. Κόκκινος, ο νεότερος *

Τα Γεράνεια δεν προσφέρονται για θυσία στο βωμό της (μη) πράσινης πολιτικής

Τα Γεράνεια Όρη δεν είναι μια έρημη κορυφογραμμή σε αναμονή εκβιομηχάνισης. Είναι ένας από τους τελευταίους ζωντανούς πράσινους διαδρόμους μεταξύ Αττικής και Κορινθίας. Ένα καμμένο, πληγωμένο, υπό αργή αναζωογόνηση βουνό που εξακολουθεί να φιλοξενεί προστατευόμενους οικοτόπους, ενδημική χλωρίδα και άγρια ζωή. Η εγκατάσταση βιομηχανικής αιολικής υποδομής εκεί αυτή τη στιγμή δεν αποτελεί κλιματική πολιτική, αλλά σαφή πολιτική αμνησία βαμμένη πράσινη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των αιτήσεων και των μελετών που έχουν κατατεθεί, ο συνολικός αριθμός των προτεινόμενων ανεμογεννητριών στα Γεράνεια Όρη διαμορφώνεται στις 128 αν προσμετρηθούν όλες οι διαφορετικές φάσεις αδειών και παλαιότερων αιτήσεων στην ευρύτερη περιοχή των Δήμων Λουτρακίου, Αγίων Θεοδώρων.

Πολίτες και περιβαλλοντολόγοι έχουν απαντήσει με διαμαρτυρίες, γενικές συνελεύσεις και εκκλήσεις να πλημμυρίσει η περιβαλλοντική διαβούλευση με ενστάσεις. Η αντίστασή τους δεν πρέπει να αποδοθεί σε τοπικό εγωισμό, καθώς πρόκειται για μια ορθολογική υπεράσπιση του δημόσιου χώρου, της βιοποικιλότητας και του δημοκρατικού σχεδιασμού.

Η επιστήμη τούς παρέχει ισχυρά επιχειρήματα. Τα Γεράνεια αποτελούν μέρος του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR2530005, μια Ειδική Ζώνη Διατήρησης, σύμφωνα με την Οδηγία για τους Οικοτόπους. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος καταγράφει εκεί έξι προστατευόμενους τύπους οικοτόπων και είδη, μεταξύ των οποίων και το ευάλωτο Centaurea attica subsp. megarensis, ένα φυτό που συνδέεται στενά με αυτό το ορεινό τοπίο. Μετά τις πυρκαγιές της Κινέτας, του Λουτρακίου, του Σχίνου και των Μεγάρων, το ηθικό δίλημμα γίνεται πιο έντονο: θα επιτρέψουμε τη φυσική αναγέννηση ή θα χαράξουμε δρόμους και βιομηχανικές πλατφόρμες σε ένα οικοσύστημα που ανακάμπτει;

Η αιολική ενέργεια είναι απαραίτητη. Όμως η αναγκαιότητα δεν αποτελεί άδεια για την εκβιομηχάνιση κάθε βουνοκορφής. Πρόσφατες έρευνες για τις ελληνικές περιοχές Natura και τις ορεινές περιοχές χωρίς δρόμους είναι σαφείς: η οικολογική ζημιά από τα αιολικά πάρκα δεν περιορίζεται μόνο στις συγκρούσεις πουλιών και νυχτερίδων. Πρόκειται για κατάληψη γης, νέους δρόμους, τάφρους καλωδίων, υποσταθμούς, διάβρωση, κατακερματισμό οικοτόπων και τη μόνιμη μετατροπή άγριας γης σε ενεργειακή περιουσία. Μια ανεμογεννήτρια μπορεί να αποσυναρμολογηθεί· ένας ορεινός δρόμος συνεχίζει να ανοίγει την πληγή.

Ούτε πρέπει οι αντίπαλοι να βασίζονται στη φτηνή θεωρία συνωμοσίας ότι οι πυρκαγιές προκαλούνται «για χάρη των ανεμογεννητριών». Το ισχυρότερο επιχείρημα είναι πραγματικό: τα καμένα δάση χρειάζονται δεκαετίες περιορισμού, και τα προστατευόμενα βουνά χρειάζονται χωροταξικό σχεδιασμό που να θέτει τη βιοποικιλότητα πάνω από την εταιρική ευκολία. Η Ελλάδα διαθέτει στέγες, υποβαθμισμένη γη, λατομεία, βιομηχανικές ζώνες, ερημονήσια και ήδη κατακερματισμένους διαδρόμους όπου η ανανεώσιμη ενέργεια μπορεί να επεκταθεί με μικρότερο οικολογικό κόστος.

Μια εποικοδομητική ενεργειακή μετάβαση δεν ρωτά μόνο πόσα μεγαβάτ εγκαθιστούμε, αλλά και πού, ποιος πληρώνει το οικολογικό κόστος και ποιος ακούγεται. Στα Γεράνεια, οι πολίτες έχουν ήδη απαντήσει. Αντιτίθενται σε ένα μέλλον που θυσιάζει το ζωντανό βουνό και στη συνέχεια αποκαλεί την θυσία αυτή «πράσινη πολιτική».

Η Κυβέρνηση, οι Κορίνθιοι Βουλευτές, η Περιφέρεια και οι Δημοτικές Αρχές όλου του νομού πρέπει να το καταλάβουν και να αποτρέψουν την επιλογή των Γερανείων -έστω και τώρα. Πριν είναι αργά… Είναι καθαρά πολιτική απόφαση και σίγουρα λανθασμένη. Ακούει κανείς;

*Ο Ευάγγελος Δ. Κόκκινος, ο νεότερος, είναι δημοσιογράφος, γεωπολιτικός αναλυτής και τελειόφοιτος Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών επιστημών στο Αγγλικό Πανεπιστήμιο του Derby.