ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΑΛΙΝΩΔΙΕΣ (Φ. 2000)

 

 

Του Περικλή Καπνιστή* 

  Αν ξεκινούσα την σημερινή μου παρέμβαση με την πεποίθησή μου για τους ανά τον κόσμο πολιτικούς, ότι λένε και ξελένε με την ίδια ευκολία που αναπνέουν, θα φαινόταν σε κάποιους υπερβολή ή και ύβρις ακόμα για τους «επιστήμονες της διαχρονικής ασυνέπειας λόγου και πράξης». Πριν προχωρήσω στην αναφορά του συγκεκριμένου γεγονότος που με οδήγησε σ’ αυτήν την κατηγορηματική μου τοποθέτηση, θα ήθελα να παραθέσω μια ενδεικτική σταχυολόγηση ρήσεων και ευφυολογημάτων για την πολιτική και τους πολιτικούς, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, σημειώνοντας ότι κάποια ειπώθηκαν  από τους ίδιους.

Τους ρήτορας (πολιτικούς) τα δίκαια μεν σπουδακέναι λέγειν, πράττειν δε ουδαμώς. (Διογένης  ο κυνικός)

Φωνή μιαρά, γέγονας κακώς, αγοραίος εί, έχεις άπαντα προς πολιτείαν ά δει. (Αριστοφάνης – Ιππής)

Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε. (Ουίνστον Τσώρτσιλ)                                                                                                                                                                              

Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται, αλλά δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται, αλλά δεν λέγονται. (Κωνσταντίνος Καραμανλής)

Λένε ότι η Πολιτική είναι το δεύτερο αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου. Έχω διαπιστώσει ότι έχει καταπληκτική ομοιότητα με το πρώτο. (Ρόναλντ Ρήγκαν)

Δεν ξέρει τίποτα και νομίζει ότι τα ξέρει όλα. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι προορίζεται για καριέρα πολιτικού. (Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω)

Στην πολιτική, δύο πράγματα έχουν σημασία: το πρώτο είναι τα λεφτά και δεν μπορώ να θυμηθώ ποιο είναι το δεύτερο (Mark Hanna -Αμερικανός πολιτικός)                                                                                                                                          

Η πολιτική δεν είναι κακό επάγγελμα. Αν πετύχεις, έχεις πολλά οφέλη, ενώ αν αποτύχεις, μπορείς πάντα να γράψεις ένα βιβλίο. (Ρόναλντ Ρήγκαν) 

Δεν πρέπει να λες ψέματα, κάπου- κάπου, όμως πρέπει να είσαι διφορούμενος. (Μάργκαρετ Θάτσερ)                                                                                   

Η πολιτική είναι η τέχνη να σε υπηρετούν οι άνθρωποι, ενώ τους κάνεις να πιστεύουν ότι τους υπηρετείς εσύ. (Louis Dumur -Γάλλος συγγραφέας )

Η πολιτική, όπως ακριβώς το τροπικό δάσος, ανατροφοδοτείται από την ίδια της την αποσύνθεση. (Paul Carvel Βέλγος συγγραφέας - γνωμικογράφος)

Θα μπορούσε βέβαια να υποθέσει κάποιος πως τα παραπάνω εκτεθέντα υποκρύπτουν μια προσπάθεια απαξίωσης  των πολιτικών, που αφενός μεν δεν βοηθά στη τρέχουσα συγκυρία, αφετέρου δε «τσουβαλιάζει άπαντας» σε μια κατηγορία.

Προς αποφυγήν λοιπόν παρεξηγήσεων, διευκρινίζω:

1^ον. Δεν εξέφρασα προς το παρόν καμιά προσωπική άποψη.                                                                           

2^ον. Μετά την ανάγνωση όλου του άρθρου, ο καθένας θα μπορεί να δικαιολογήσει ή μη την σύνδεση του γεγονότος που ακολουθεί με την πολιτική γενικότερα.

Αλιεύοντας από την εφημερίδα «Το θέμα» τον τίτλο: Κωλοτούμπα Μπέρναμ για τα Γλυπτά του Παρθενώνα: Από το «επιστρέψτε τα χωρίς όρους» στο «είναι θέμα του βρετανικού μουσείου», θυμήθηκα ότι πράγματι είχα εντυπωσιασθεί παλιότερα από τις κατηγορηματικές τοποθετήσεις του σημερινού πρωθυπουργού της Μ. Βρετανίας, όταν  από το 2002 είχε υποστηρίξει νομοθετική πρωτοβουλία που θα διευκόλυνε τη μεταφορά τους στη χώρα μας. Ήταν μόλις έναν χρόνο μετά την εκλογή του στη Βουλή των Κοινοτήτων, που είχε συνυπογράψει ανεπιτυχή νομοθετική πρωτοβουλία που αποσκοπούσε στη διευκόλυνση της μεταφοράς τους στην Ελλάδα.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα αυτής του της παρέμβασης, η Ελληνική πλευρά είχε βρει έναν σημαντικό σύμμαχο και παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την συνέχεια των λεγομένων του επί του θέματος. Για παράδειγμα  το 2023,  όταν ήταν δήμαρχος του Μάντσεστερ, είχε ερωτηθεί ευθέως εάν το Βρετανικό Μουσείο θα έπρεπε να επιστρέψει τα Γλυπτά στην Αθήνα και η απάντησή του ήταν σαφής και κατηγορηματική: «Ναι, ο Τζορτζ Όσμπορν πρέπει να επιστρέψει τα Ελγίνεια Μάρμαρα». Και μεταγενέστερα είχε σπάσει τα ταμπού και τα ήξεις – αφίξεις επί του θέματος, όταν έγραφε σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Στείλτε τα πίσω, χωρίς όρους. Και ας χρησιμοποιήσουμε τον πολιτισμό για να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπει ο κόσμος τη Βρετανία».

Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και ο θερμότερος των υποστηρικτών του διαχρονικού αιτήματος της επιστροφής των κλεμμένων μαρμάρων του Παρθενώνα στον τόπο τους, έγινε πρωθυπουργός. Και τότε επήλθε η αμνησία του, επιβεβαιώνοντας πλήρως αυτό που χρόνια πριν ένας Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών είχε πει: « Στην πολιτική δεν υπάρχουν πεποιθήσεις, υπάρχουν περιστάσεις». Γιατί  ο κ. Μπέρναμ μιλώντας ως Πρωθυπουργός πλέον στους Financial Times, εμφανίστηκε αισθητά πιο επιφυλακτικός λέγοντας: «Σε τελική ανάλυση, είναι ζήτημα του βρετανικού μουσείου, έτσι δεν είναι;»  και πρόσθεσε ότι «νομικά, εκεί βρίσκεται το ζήτημα». Έτσι χάθηκαν οι Ελληνικές προσδοκίες που είχε δημιουργήσει πριν  τασσόμενος απερίφραστα υπέρ τη επιστροφής των μαρμάρων, ότι τώρα θα έβρισκαν πιο πρόσφορο έδαφος, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην επίλυση της μακροχρόνιας διαμάχης.            

Μετά τα παραπάνω γεγονότα, καλώ τους αναγνώστες αυτού του άρθρου να μου πουν αν συμφωνούν με το λεχθέν από έναν πρώην Γάλλο (τρις) πρωθυπουργό, ιστορικό και λόγιο που είπε: «Η πολιτική είναι κλάδος της μετεωρολογίας. Η μετεωρολογία ως γνωστόν είναι η επιστήμη του πού φυσάει ο άνεμος» και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

                      

*Ο κ. Περικλής Καπνιστής

είναι Εκπαιδευτικός - Γεωπόνος από την Κόρινθο